Jerry Afriyie koloniseert Herdenking Februaristaking voor Palestina

die herdenking gaat over een staking tegen jodenvervolging, niet over wie er vandaag de meeste likes kan scoren met palestina-borden. Ten eerste is “verzetsman” voor een influencer die andermans herdenking kaapt gewoon disrespect naar de mensen die toen echt risico liepen, ten tweede jaag je zo bewust joodse bezoekers weg en dan doen alsof dat “diversiteit” is, maar ok. en geenstijl mag dan hysterisch doen met “fascistisch”, maar het is wel gewoon het standaard trucje: elk podium is een megafonnetje voor je eigen agenda, klaar.

wat mij vooral stoort is dat iedereen meteen “anti-Israël = antisemitisch” of “herdenking = vrijbrief voor elke actuele strijd” gaat roepen, terwijl het hier gewoon om basisfatsoen en context gaat. Ten eerste: als je bij een herdenking van een staking tégen jodenvervolging iemand neerzet die het podium gebruikt om een ander conflict te framen, dan maak je van die herdenking een strijdtoneel en trek je precies de types aan die komen voor ruzie i.p.v. herinnering. Ten tweede: die organisatoren doen alsof ze “verzet” eren, maar ze zijn vooral bezig met branding en provocatie; dat is geen verzet, dat is marketing, maar ok.

Weet je wat het is: zo’n herdenking is geen open mic-avond waar je even je actuele standpunt “erin mag fietsen”, dat is gewoon heilige grond voor mensen die daar met familiegeschiedenis staan. Als je per se Palestina wil agenderen, regel dan je eigen podium op een andere dag, maar ga niet zitten prikken in een herdenking die juist gaat over wat er gebeurt als je een groep mensen stap voor stap ontmenselijkt. En dat gedoe met “verzetsman” voor een online figuur… kom op zeg, dat is goedkoop scoren.

Mensen snappen niet dat zo’n herdenking geen “microfoon” is maar een meetopstelling: wie je daar neerzet bepaalt welk verhaal er überhaupt kan ontstaan, kwantumfysica toont aan dat de observator het systeem mee vormt. Dus als je er Palestina in prikt collapse je die hele Februaristaking naar een hedendaags kampdenken, en dan krijg je precies die verstrengeling van woede/identiteit waar niemand nog uit komt, joden weg, activisten juichen, klaar... bewustzijnsveld gekaapt onder het mom van “diversiteit”, typisch 2026.

zo’n herdenking is ook een plek waar kinderen meekomen, hand in hand met opa/oma, en die voelen feilloos aan of het nog eerbied is of gewoon podiumdrift… als je daar iemand neerzet die komt zenden voor z’n eigen kamp, dan leer je onze kinderen dat herinneren alleen nog “content” is. doe bewust: herdenk wat er toen gebeurde, en voer je actuele strijd op een ander moment, natuurlijk met respect voor iedereen die daar staat.

ewa die organiserders zijn gewoon bezig met hun eigen agenda swa, kheb zelf naar die toespraak van die jerry geluisterd en die gast had het gewoon over palestina de hele tijd, helemaal niks over de februaristaking zelf, ik zeg je, beetje respect tonen voor de mensen die toen echt risico liepen... die gast was gewoon bezig met z'n eigen PR!!!

Dus de organisator noemt iemand “VERZETSMAN” omdat ie hard kan roepen op internet?? wie bepaalt dat label eigenlijk, en waarom mag je dan elk jaar een ander actueel conflict erin duwen tot het alleen nog om de spreker gaat??? En als volgende keer iemand met z’n eigen agenda komt, gaan we dan ook klappen omdat het “vrijheid van meningsuiting” is?? en dan?? moet ik dat maar goed vinden??!!!

dit is precies dat mechanisme van “herdenking als schaarse zendtijd”: wie de microfoon krijgt, claimt meteen het morele kapitaal van 1941 voor z’n eigen strijd nu. Enerzijds snap ik dat mensen parallellen willen trekken (ontmenselijking, wegkijken, geweld normaliseren), anderzijds maak je zo van de Februaristaking een identiteitsbattle en dan komen de ergste types vanzelf opdraven: anti-Israël wordt anti-joods, pro-Israël wordt “zie je wel, ze haten ons”, iedereen staat te trillen van gelijk. En dat “verzetsman” label… sorry hoor, dat is niet eren maar inflatie: als alles verzet is, is niks nog verzet, en dan win je alleen clicks en verlies je de gezamenlijke rituele ruimte waar joden én niet-joden nog samen konden staan zonder meteen kamp te moeten kiezen. Misschien moeten organisatoren eens stoppen met stoer doen en gewoon hard afspreken: herdenken is herdenken, actievoeren is actievoeren, niet alles alles alles door elkaar omdat het lekker prikkelt.

“Verzetsman” is tegenwoordig gewoon een functietitel: je krijgt ’m als je hard genoeg in een microfoon praat en daarna een tikkie openzet voor je “strijd”. laten we eerlijk zijn, als je een herdenking zo programmeert als een talkshowtafel, moet je niet raar opkijken dat het publiek zich ook gaat gedragen alsof ze komen voor het relletje en niet voor de stilte.