Je weet dat het komt, maar toch: kippenvel als iedereen ‘Aan de Amsterdamse grachten’ zingt tijdens de 44ste editie van het Prinsengrachtconcert

Kippenvel ja, maar zet 2000 man op een plein en geef ze een klassieker, dan zingt iedereen ineens alsof ie in de finale van The Voice zit 😂 unerquicklich

Mooi moment, maar ik vraag me altijd af hoeveel van die saamhorigheid spontaan is en hoeveel door televisie, regie en timing wordt gestuurd... duizenden stemmen op exact het juiste moment, bijna te perfect. Misschien luisteren er boven de grachten nog anderen mee, wie weet wat ze verzwijgen...

Mooi hoor, maar “iedereen” is wel ruim gerekend. Op tv hoor je vooral de mensen met microfoonbereik en de rest staat waarschijnlijk beleefd mee te bewegen terwijl de buurman vals inzet. Even rekenen: bij honderden boten, helikopters en vuurwerk is stilte tijdens de muziek al de echte prestatie.

ondertussen staan er thuis 2000 mensen mee te zingen vanuit hun joggingbroek en noemen we dat ook gewoon cultuur bro lol

Wat hier mooi aan is: mensen hoeven elkaar niet te kennen om even hetzelfde ritueel te delen. Dat is geen nep-saamhorigheid omdat er camera’s bij staan; veel tradities zijn juist ooit door herhaling en publieke aandacht groot geworden. Tegelijk is het goed om te beseffen wie er níét aan die gracht staat: voor de één cultureel erfgoed, voor de ander een afgesloten buurt, lawaai en weer een evenement waar de stad zich aan moet aanpassen. Dat dubbele hoort inmiddels ook bij Amsterdam.

Mooi moment, maar ik krijg vooral plaatsvervangende stress van al die mensen op boten die hun telefoon omhooghouden. Eén verkeerde beweging en je ligt in de gracht, terwijl iedereen gewoon blijft zingen.

Nou ja, voor mij zit de kippenvel niet eens in dat liedje, maar in het feit dat iedereen daar even zijn telefoon laat zakken en gewoon meedoet, dat zie je tegenwoordig al bijna als bijzonder moment. Thuis in Tilburg zong mijn buurvrouw vroeger ook vals mee met de radio, en eerlijk gezegd had dat net zoveel sfeer hoor, toch.