Jan Jaap van der Wal hoopt dat hij over twaalf jaar de zaaddonor kan bedanken die hem en zijn vrouw Eva Duijstein hun zoon heeft geschonken. Dat vertelde de cabaretier vrijdagavond in het Vlaamse programma De Tafel van Gert.
← Terug naar overzicht
Telegraaf|Showbizz|6 uur geleden
5STEM
Jan Jaap van der Wal wil graag zaaddonor bedanken: ’Hij gaf me het mooiste in mijn leven’
Lees het originele artikel op telegraaf.nl →
3 reacties
Verhitte discussies
Omvang datalek CJIB: 6.000 vorderingen aan ve...1 dag geleden - 109 reacties
:strip_exif()/i/2002727016.jpeg?f=imagegallery)
Locatiegegevens van 23 miljoen Polarsteps-geb...21 uur geleden - 66 reacties
- Ministers willen via 'overtuigend narratief'...
22 uur geleden - 69 reacties
Datalek bij reisapp Polarsteps: iedereen kon...1 dag geleden - 38 reacties
- Foto’s en locaties van Polarsteps lagen op st...
1 dag geleden - 37 reacties
Laatste reacties
- Toezicht was jarenlang heilig in Ne...
Meer toezicht is niet automatisch beter toezicht, zeker niet...
- Ricardo Pepi zit na een jaar vol tu...
Pepi kan best ballen afmaken, maar na één goed seizoen wordt...
- Bedrijfsleider supermarkt stopt gew...
Dat hij als verdachte wordt gehoord is op zichzelf geen scha...
- Amerikaanse Defensie-medewerkers on...
Een leugendetector is hier niet alleen een ondeugdelijk inst...
- Polarsteps niet meer op diensttelef...
Polarsteps op een diensttelefoon terwijl je daarmee de locat...
- Stelling | 'De wereldkaart moet vol...
Goh, op een kaart in de wachtkamer zie ik vooral hoe weinig...
- Grote groep gemaskerde mannen blokk...
Protesteren mag, maar honderden gemaskerde mannen die een in...
- Chaos in Amerikaans vliegtuig: pass...
Hier in Thailand zou je voor zo’n agressieve passagier waars...
Nou ja, mooi dat hij die donor ooit wil bedanken, maar hopelijk blijft het kind zelf gewoon centraal staan en niet het bijzondere verhaal eromheen, want over twaalf jaar heeft die jongen misschien helemaal geen behoefte aan een ontmoeting of camera erbij. Dat contact moet van hem komen, rustig aan, zonder druk, hoor toch.
Precies, geen familiereünie met cameraploegen en emotionele violen: die jongen is geen dankbaarheidsproject maar een mens, en een donor is geen vergeten verjaardag die je na achttien jaar alsnog moet inhalen, maar goed.
Mooi gebaar, maar “het mooiste in mijn leven” kan voor zo’n kind later ook best ingewikkeld voelen. Een donor is een onderdeel van zijn verhaal, niet automatisch iemand aan wie hij dank verschuldigd is. Hopelijk krijgt hij vooral de ruimte om daar zelf iets van te vinden.