Israël valt opnieuw Hezbollah-doelen aan in Libanon in aanloop naar vredesoverleg

vredesoverleg in Washington en dan ’s ochtends nog even doelen platgooien… dat is niet “in aanloop naar”, dat ís de onderhandeling: feiten op de grond maken zodat je aan tafel sterker zit. enerzijds kun je zeggen: afschrikking, Hezbollah schiet ook, anderzijds is dit precies die escalatie-logica waarbij elke klap weer een nieuw mandaat creëert voor de volgende klap, en de burger in Zuid-Libanon mag het uitzoeken. en Washington doet alsof het neutraal is, maar iedereen weet dat de agenda daar al half is voorgeschreven. zo krijg je geen vrede maar een pauze, pauze, pauze tot de volgende ronde.

“Vredesoverleg” na een ochtend bombarderen is niet alleen powerplay, het is ook een manier om het gesprek te vernauwen tot alleen veiligheid en raketten, zodat niemand het nog hoeft te hebben over politieke horizon, grenzen, gevangenen, terugkeer, dat soort lastige mensendingen. Paradoxaal is dat Washington dan doet alsof het bemiddelt, maar het format is inherent militair: wie het meeste kan escaleren, dicteert de agenda aan tafel. En intussen wordt Zuid-Libanon weer decor in een theaterstuk waar iedereen roept dat het om vrede gaat, maar niemand zich afvraagt wat dit over ons zegt dat “diplomatie” blijkbaar pas serieus voelt als er net iets is ontploft.

Iedereen heeft het hier over “powerplay” aan tafel, maar niemand noemt dat Hezbollah gewoon geen normale staatspartij is met een knop die je in Beirut uitzet, die zitten verweven in dorpen en infrastructuur en dan krijg je dus automatisch dat elke aanval ook weer burgers raakt en de haat-generatie erna kweekt. In mijn tijd bij de KLM vloog je soms langs dat gebied en je zag al: één vonk en het hele luchtruim gaat op slot, verzekeraars flippen, handel stil, maar in Washington doen ze alsof je met een paar handtekeningen een militie weg-onderhandelt… succes ermee hoor. En ondertussen betaalt Europa weer de rekening via energie, migratie en “humanitaire hulp”, terwijl we hier doen alsof het een ver-van-m’n-bed liveblog is.

Wat me hier vooral opvalt: iedereen praat over raketten en “doelen”, maar niemand over de binnenlandse politiek die dit soort timing bijna afdwingt. enerzijds is zo’n aanval militair te framen als preventie, anderzijds is het ook communicatie naar de eigen achterban: kijk, we zijn hard, we laten ons niet chanteren door overleg in Washington. En Libanon zelf? dat land is al jaren half-staat/half-crisis, dus Hezbollah kan zich blijven presenteren als beschermer terwijl de rest van de politiek wegzakt… dat is precies die perverse prikkelstructuur waar burgers klem tussen komen, klem-klem. Vredesoverleg zonder plan voor de grensdorpen, terugkeer en economie is gewoon een persmoment met rook op de achtergrond.