Iran vuurt voor het eerst sinds staakt-het-vuren raketten af op Israël

Even serieus, “staakt-het-vuren” in het Midden-Oosten is altijd een soort optiecontract zonder onderliggende waarde: één salvo en iedereen priced meteen weer escalatie in. Olie en defensie aandelen gaan hier weer bullish van worden en als Netanyahu “reactie” zegt kun je de risicopremie op alles in de regio weer een tandje hoger zetten, stoploss niet vergeten.

Staakt-het-vuren daar is meestal gewoon “we herladen even en kijken wie er knippert”, en dan roept iedereen verbaasd dat er weer raketten vliegen… het echte verhaal zit ’m in wat er niet in de pushmelding staat: hoeveel erdoorheen kwamen, waar ze op mikten en of dit een signaal is naar binnenlandse hardliners in Teheran of écht een stap richting grotere oorlog. In mijn tijd bij de KLM vlogen we om dat hele gebied heen zodra het maar een beetje rommelde, want één misrekening en je hebt ineens luchtruim dicht, verzekeringen die weglopen en burgers die de rekening betalen terwijl de heren in pakken “reactie” roepen.

Staakt-het-vuren is hier geen vrede maar een pauzeknop: iedereen test even of de ander nog schrikt, en als dat niet zo is gaat de volumeknop weer open. En wij zitten dan te turen naar “onderschept” alsof dat geruststelling is, terwijl het vooral betekent dat de drempel om te schieten lager wordt omdat je denkt dat het toch wel uit de lucht wordt geveegd. Paradoxaal hoe high-tech verdediging bedoeld is om escalatie te voorkomen, maar inherent ook een uitnodiging wordt om nét iets verder te gaan. Maar wat zegt dit over ons dat we het pas oorlog noemen als er iets doorheen komt?