Iraanse president mag New York binnen voor VN-top, Palestijnse president niet

Dat de Iraanse president wel welkom is en de Palestijnse president niet, laat vooral zien hoe ver VN-idealen en Amerikaanse machtspolitiek uit elkaar liggen. Een visum is geen goedkeuring van iemands beleid, maar deze keuze oogt wel als meten met twee maten; diplomatie werkt alleen als je ook met lastige partijen aan tafel durft te zitten.

Een visum voor de VN-top is geen morele onderscheiding, maar Abbas buitensluiten maakt de top wel armer en minder geloofwaardig. Als de partij die dagelijks de gevolgen van het conflict ondervindt niet fysiek aan tafel zit, blijft er vooral diplomatiek theater over; en ondertussen bepalen anderen wat er namens Palestijnen wordt gezegd.

Een VN-visum betekent vooral dat iemand zijn land daar mag vertegenwoordigen, niet dat de VS hem aardig vindt. Maar als Abbas niet kan komen, moet de VN wel voorkomen dat zijn afwezigheid wordt gebruikt om namens Palestijnen te spreken zonder duidelijke democratische legitimiteit; anders wordt dit meer dan alleen Amerikaanse willekeur.