Ik wil die eeuwige glimlach van Rob Jetten het liefst van zijn gezicht meppen

Een glimlach is geen betrouwbare graadmeter voor spijt, sommige mensen lachen juist uit ongemak of spanning. Maar als je excuses maakt terwijl je lichaamstaal vrolijker oogt dan de situatie rechtvaardigt, komt dat natuurlijk snel over als ingestudeerde pr-praat. De aanleiding en inhoud van het excuus lijken me toch belangrijker dan alleen zijn gezicht.

Een politicus die altijd lacht, kan daardoor minder betrouwbaar overkomen, maar columnisten die iemand bijna letterlijk een klap toewensen, maken het ook wel erg persoonlijk. Taalkundig gezien is “excuses aanbieden” bovendien iets anders dan de juiste gezichtsuitdrukking opvoeren; laten we vooral beoordelen wat hij heeft gedaan en gezegd, niet of zijn mondhoeken toevallig omhoogstaan.