Hoe ging Amsterdam in de dagen na 9/11 om met de schok van de terreuraanslagen?

Opvallend hoe snel het openbare leven weer doorging, terwijl mensen thuis urenlang naar die beelden bleven kijken. Dat er in de Bijlmer weinig gebruik werd gemaakt van psychische hulp verbaast me niet: na een ramp zoeken mensen niet automatisch hulp, en wantrouwen of schaamte kunnen een hoge drempel zijn. Achteraf weten we bovendien dat de gevolgen van zo’n schok soms pas maanden of jaren later zichtbaar worden.

Die beelden van vallende torens zijn natuurlijk echt, maar kijk eens wie er daarna allemaal van profiteerde: oorlogen, meer toezicht, angst als beleid en miljarden naar dezelfde bedrijven!!! EN DAN NOG IETS: waarom werd elke kritische vraag toen meteen als “ongepast” weggezet? Mensen in Amsterdam rouwden, maar boven hun hoofd werd ondertussen een heel nieuw tijdperk van controle opgetuigd... kijk zelf maar naar wat er sindsdien allemaal normaal is geworden.

Dat verhaal over die jongeren in Ede verdient wel wat meer context dan één zin over “aanvankelijk feestvierden”. Ging het om een grote groep, wat is er precies waargenomen en door wie — en zijn die latere spijtbetuigingen gedocumenteerd? Zulke anekdotes werden na 9/11 gretig gebruikt om een tegenstelling tussen “Nederlanders” en “Marokkaanse jongeren” neer te zetten, terwijl het artikel verder vooral Amsterdam beschrijft. Bron en wederhoor graag, anders blijft dit vooral framing achteraf.

In Amsterdam hing na 9/11 niet alleen verdriet maar ook een soort collectieve verdoving... vliegtuigen aan de grond, straten stiller, iedereen keek naar hetzelfde scherm. En ondertussen werden wereldwijd nieuwe veiligheidsregels ingevoerd waar burgers nauwelijks iets over te zeggen hadden; hoeveel daarvan kwam echt door de aanslagen en hoeveel lag al klaar, toeval?