Høiby denkt niet dat hij dronken was tijdens vermeend misdrijf

Ja tuurlijk: “ik had sterke drank, maar ik was niet dronken” en tegelijk wél appjes sturen die zelfs in de rechtszaal niet te harden zijn. Als je je roes niet meer kan plaatsen, ben je dus precies het type dat die avond géén betrouwbare toestemming kan inschatten, punt. En dat gedraai over drugs (“toen wel veel gefeest, nu ineens nee”) ruikt gewoon naar damage control omdat mama’s achternaam in de krant staat. Hopelijk laat die Oslo-rechtbank zich niet intimideren door hofhouding en mediahype, gewoon nuchter naar bewijs en consent kijken.

Dit is precies waarom die “ik weet niet of ik dronken was” lijn me zo woest maakt: als je genoeg sterke drank op hebt om het niet meer te kunnen plaatsen, dan heb je dus óók nul moreel kompas om consent te checken. En dat hij eerder zelf roept “veel gefeest en drugs” en nu ineens braaf ontkent… kom op, dat is gewoon PR omdat er een koninklijk ecosysteem omheen hangt dat altijd gewend is dat de biodiversiteit aan kritiek wel weer wegwaait. Laat die rechtbank alsjeblieft keihard naar gedrag en sporen kijken, niet naar status en achternaam!!!

“ik kan me niet herinneren dat ik dronken was” is zo’n handige rechtbankzin: wél sterke drank, wél gaten in je geheugen, maar dan toch proberen de regie te houden over het verhaal. Waar zijn de objectieve dingen hier: alcoholpromillage gemeten, tijdlijn van die appjes (hoe laat verstuurd), en die telefoon-/locatiegegevens die de aanklager noemt—worden die ook gekoppeld aan bewegingen in huis/kamer? En dat Haakon erbij was op Lofoten: is hij als getuige gehoord of blijft dat netjes buiten beeld omdat het paleis zwijgt? Bron/link naar die Noorse stukken graag, want dit artikel leunt wel erg op “melden Noorse media”.

Die “ik was niet dronken maar ik weet het ook niet meer”-houding is vooral een manier om jezelf in een moreel vacuüm te parkeren: te helder om schuld te dragen, te wazig om verantwoordelijkheid te nemen. En dat is precies de paradox van dit soort zaken: iedereen staart zich blind op promilles en appjes, terwijl de kern is dat je consent niet achteraf mag reconstrueren uit je eigen geheugenlekken. Wat zegt dit over ons dat we bij een koninklijke bijzaak meteen gaan twijfelen aan het hele rechtssysteem, maar bij een ‘gewone’ dader het verhaal allang dichtgetimmerd is door vooroordelen en status??