Het dochtertje (5) van Helen laat over zich heen lopen: 'Mijn handen jeuken als ik dat zie'

Feit is dat een conflictmijdend kind niet meteen een probleemkind is, maar als ze echt van de schommel geduwd wordt moet je wel ingrijpen, dat is gewoon veiligheid. Thuis kun je prima 1 of 2 zinnetjes oefenen zoals stop, ik was ermee aan het spelen, en dan vooral rustig blijven, want met een moeder die al kookt vanbinnen leert ze vooral dat grenzen stellen spannend is. En als dit ook op school gebeurt, even met de juf checken of ze het daar ook zien, soms is de dynamiek in de groep gewoon rot.

Die “handen jeuken” herken ik, echter je kind voelt dat feilloos en dan wordt ze juist nóg voorzichtiger omdat mama het spannend vindt. En eerlijk: als ze van de schommel geduwd wordt is het niet alleen assertiviteit maar ook groepsgedrag, daarentegen hoor je ouders zelden hardop zeggen tegen het andere kind “wij duwen niet” met de ouder erbij, terwijl dat soms meer oplost dan nóg een cursusje voor je eigen kind.

Vijf is ook gewoon nog “ik wil erbij horen” en dan slikken ze liever dan dat ze ruzie maken, dat is niet meteen zwak maar sociaal overleven. Echter als je kind echt geduwd wordt of structureel speelgoed kwijt is, zou ik minder naar het kind kijken en meer naar de speelplek: welke kinderen doen dit steeds, waar zijn de volwassenen, en wat is daar de norm? Daarentegen helpt het soms enorm om met de juf/BSO af te spreken dat zij één week extra oplet en het meteen benoemt in de groep, want dan leert je dochter dat grenzen stellen normaal is en niet iets waar zij alleen voor staat.

Nou ja, dat “handen jeuken” snap ik, maar een kind van vijf hoeft niet meteen assertief te worden alsof ze in een vergaderzaal zit, soms is het gewoon moe, verlegen, of bang om niet meer mee te mogen doen, hoor. ik zou vooral kijken of ze één vaste vriendinnetje kan hebben en of ze op sport/clubje iets kan doen waar ze wél sterk in is, dan komt dat “nee” zeggen vaak vanzelf, toch.