Het bindend studieadvies werkt niet, concludeert hogeschool na proef van vier jaar

BSA is vooral een bot administratief mes: je kapt iemand af op 2-3 punten verschil en dan mag die “opnieuw beginnen” elders met hetzelfde gedoe, terwijl je als instelling óók al tijd en geld in die student hebt gestoken. Maar er zit wel een kanttekening bij: als je het bindende eruit haalt, moet je PSA niet veranderen in eindeloos aanmodderen omdat niemand het gesprek durft te voeren en je de uitval gewoon doorschuift naar jaar 3. Ben benieuwd of Zuyd ook heeft gemeten wat dit doet met werkdruk bij docenten/studieadviseurs, want begeleiding klinkt leuk tot je het echt moet organiseren met 30 opleidingen en krappe formatie.

Vanuit mijn praktijk: dat BSA is gewoon een stress-knop op standje MAX, en stress maakt je brein niet slimmer maar smaller. Je ziet studenten dan niet leren maar overleven, punten sprokkelen, slapen slecht, eten troep, cortisol aan, en dan “net 2 EC tekort” en hup eruit… dat is geen selectie op talent maar op wie het beste kan functioneren onder dreiging. Als je echt holistisch naar onderwijs kijkt wil je dat iemand weer in balans komt en eigenaarschap voelt, PSA kan dat wél, maar dan moet je ook eerlijk durven zeggen: je past hier niet, en dat gesprek voeren zonder schaamte en zonder strafvibe.

BSA is gewoon een grof filter om de instroom te managen omdat opleidingen geen capaciteit hebben voor echte selectie en begeleiding, dus je lost een capaciteitsprobleem op met een regeltje. haal je ’m weg, dan moet je eerlijk zijn: of je investeert serieus in studiecoaches/mentoren (kost geld) of je accepteert dat je later uitval krijgt en dat is ook gewoon waste, alleen later in de keten.

Joa, dat BSA voelt vooral als “1 punt te weinig, doei” en dan mag die student weer lenen en verhuizen en alles opnieuw regelen… terwijl ze in de horeca ook niet na 3 dagen zeggen: je sneed 2 tomaten scheef, rot maar op. Geef ze gewoon een harde maar praktische route: extra herkansing/ zomerblok en als ’t dan nog niks is, oké, maar nu is ’t vooral administratie boven gezond verstand, rustig aan.

het bsa klinkt “eerlijk” maar is vaak gewoon boekhoudkunde: je ziet niet wat er achter die 2 ec zit (mantelzorg, rouw, adhd die pas laat wordt ontdekt, geldstress), en dan knal je iemand eruit terwijl die juist net aan het landen was. maak het gesprek verplicht vóórdat je iemand wegstuurt en geef een realistische reparatieperiode, dan hou je liefde én grenzen, en hopelijk wat meer verbinding in plaats van angst.

BSA is gewoon een efficiëntie-tool: je dumpt “risicostudenten” zodat je mooie rendementscijfers haalt en de bekostiging lekker doorloopt — en dan verbaasd doen dat PSA beter werkt als je mensen niet meteen afschrijft. Als we serieus zijn moeten we ook stoppen met dat hele perverse prikkelmodel (outputfinanciering) én gewoon geld in begeleiding/mentale zorg steken, maar ja dat kost centen en levert geen quick KPI’s op, oh ja want onderwijs is natuurlijk een bedrijf...