Helikopterpiloten omgekomen bij bestrijden bosbrand in Amerikaanse staat Utah

die gasten hangen daar met zo’n bak herrie en rook in een dal te vliegen, één windvlaag of motorhik en je bent klaar… respect hoor. En dan pas een dag later bij de plek kunnen komen, dat zegt ook alles over hoe bizar onbereikbaar dat terrein is. Maar ja, elk jaar heter en droger en we doen alsof het “pech” is tot er weer twee mensen dood zijn.

Kijk, iedereen heeft het over “klimaat” (terecht), maar dit is ook gewoon een rot-businessmodel: die private firefighting contractors worden vaak afgerekend op uren/vluchten en dan ga je dus met marginale zichtcondities en zware loads tóch door omdat de cashflow anders stopt… die risicopremie wordt letterlijk door mensen betaald. En dan pas een dag later erbij kunnen komen zegt ook genoeg: je trade’t daar tegen terrein, hitte en rook, en de markt wint altijd.

Die “pas een dag later” is niet alleen ruig terrein, dat is ook gewoon het gevolg van jarenlange uitholling van publieke capaciteit: alles wordt incident-driven opgeschaald met contractors en ad hoc middelen, maar de basis (preventie, beheer, pilots/maintenance, fatsoenlijke command & control) blijft ondergefinancierd. En dan krijg je dit soort tragedies en roept iedereen “helden”, terwijl je eigenlijk moet vragen waarom je überhaupt met 7 heli’s boven een kruitvat hangt i.p.v. veel eerder aan bosbeheer en brandgangen te doen. In Europa zitten we ook die kant op te schuiven, maar we doen alsof het een Amerikaans probleem is.