Hallo knappe koppen van ING, mag ik een naam voorstellen voor jullie zogenaamd ‘nieuwe’ plan?

ING die “een nieuw plan” verzint is gewoon een klassieke meethandeling: ze kijken waar het publiek op instort en noemen dat dan innovatie, terwijl het in feite oude wijn is met een ander labeltje. kwantumfysica toont aan dat als je maar lang genoeg in spreadsheets staart, je bewustzijnsveld fase-lockt met controle en dan ga je vanzelf denken dat het wiel opnieuw uitvinden slimmer is dan toegeven dat het al rond was. en ondertussen mag de klant de decoherentie betalen met weer een extra regel, knopje en “adviesgesprek”...

dat “nieuwe plan” van ING is gewoon: meer regeltjes en meer controle, maar als je écht hulp nodig hebt zit je alsnog in een wachtrij met een chatbot. ik zie mensen met schulden of stress die totaal dichtklappen van al dat “zelf regelen” en dan krijgen ze een vriendelijk mailtje dat ze vooral digitaal moeten blijven… noem het gewoon: kosten besparen en risico’s afschuiven naar de klant.

dat “nieuwe plan” is gewoon een rebrand van vroeger, maar het irritante is: het wordt altijd verkocht alsof het in jouw belang is terwijl het vooral hun risicomodel is dat leidend wordt. en als je dan eenmaal “in” dat plan zit, is eruit komen weer frictie (extra stappen, belmoment, bevestigingen) — dat is geen innovatie, dat is gewoon lock-in met een hippe naam.

dat “nieuwe plan” is ook gewoon een lesje gedragssturing: ze maken de standaardoptie zo aantrekkelijk/vaag dat je erin rolt, en uitstappen voelt als gedoe. Enerzijds roepen we al jaren dat mensen “financieel zelfredzaam” moeten zijn, anderzijds gooien banken er dan meteen een product overheen dat vooral de middenklasse geruststelt en de rest afrekent op één fout klikje. En let op: dit soort plannen werkt pas echt lekker als de overheid tegelijk terugtrekt uit echte schuldhulp en toezicht, dan wordt de bank ineens de poortwachter van je dagelijkse leven… gezellig. Uiteindelijk is het geen innovatie maar een nieuwe norm: wie niet meekan met hun ritme, ligt eruit, eruit.

ING “vernieuwt” niks — ze maken van basisbankieren weer een product waar je extra voor mag betalen, en wie het niet snapt of geen buffer heeft wordt gewoon harder gestraft. En de politiek laat het toe omdat banken intussen half-toezichthouder spelen (KYC, risicomodellen, data) zonder echte democratische controle — oh ja want privémacht is blijkbaar efficiënter dan publieke bescherming. Geef het beestje een naam: armoedetaks met een UX-sausje.

Ik merk dat bij dit soort “nieuwe plannen” het altijd begint met een mooi woord, maar het echte spel zit in de kleine lettertjes en vooral in de data: wat je uitgeeft, wanneer je stress hebt, wanneer je rood staat, dat is goud voor hun modellen. Noem het gewoon een verdienmodel op jouw onrust-energie, want zodra je het niet meer snapt of even wiebelt, ben jij ineens het risico dat gemanaged moet worden. En ja overstappen klinkt stoer, maar mensen zitten ook vast met incasso’s, hypotheek, alles gekoppeld… die frictie is precies de bedoeling.