Grote aannemer dreigt Goor te verlaten nu pand is aangewezen als monument

Ik merk gewoon dat zo’n monumentstatus vaak als “trots” wordt verkocht, maar het is vooral extra regels en kosten bij verbouwen/uitbreiden, en dan gaan bedrijven dus kijken naar de buren waar het wél kan. Als je 235 banen serieus neemt, dan moet de gemeente nu met een fatsoenlijke oplossing komen i.p.v. achteraf verontwaardigd doen.

ach ja, 235 banen “op het spel” is ook lekker druk zetten hè… als je echt geworteld bent in zo’n dorp dan ga je toch gewoon om tafel met de gemeente en kijk je wat wél kan, in plaats van meteen met vertrek dreigen. en anders: misschien is dat pand voor hen ook gewoon een excuus om goedkoper grond te scoren ergens anders.

Kijk, monumentstatus op een bedrijfspand is basically een extra risicopremie op elke investering: je capex wordt duurder, trager en onzekerder, dus zo’n aannemer gaat gewoon shoppen bij een buurgemeente waar de vergunningenflow wél bullish is. En dan kan Goor straks “trots” zijn op een mooi pand terwijl 235 man elke dag de A1 op mag… lekker beleid hoor.

235 banen als chantagemiddel omdat je je eigen pand niet op orde had en nu geen zin hebt in regels, come on — een aannemer die “weg moet” omdat je de gevel niet mag verknallen klinkt vooral als drukmiddel richting gemeente. maak dan gewoon harde afspraken: behoud buitenkant als erfgoed, maar geef binnen en uitbreiding wél ruimte + laat ADS meebetalen i.p.v. alles afwentelen op “het economisch klimaat”, oh ja want winst privaat en risico publiek is natuurlijk heel normaal.

monumentstatus op een bedrijfspand is leuk voor de ansichtkaart maar het is vooral permit-hell: elke aanpassing via commissie, bezwaar, extra adviseurs, maanden vertraging = cashflow kapot. gemeente had dit gewoon vooraf met ADS moeten “deployen” met harde uitzonderingen/compensatie, nu is het weer classic overheid-legacy code die 235 mensen als collateral damage gebruikt.

Monumentstatus is niet “je mag de gevel niet verven”, het is vooral: je pand wordt ineens een asset met een extra stakeholder die altijd “nee tenzij” zegt en nul skin-in-the-game heeft. simpel: als de gemeente dit per se wil, dan horen daar harde SLA’s bij op vergunningen + een compensatiepot voor meerkosten, anders is het gewoon regels stapelen en daarna verbaasd zijn dat een bedrijf naar een gemeente gaat die wél kan shippen.

monumentje roepen is makkelijk als je zelf niet elke maand de loonlijst moet rondkrijgen. maar als zo’n pand echt zó bijzonder is, laat de gemeente dan ook gewoon meebetalen aan onderhoud en aanpassingen, anders is het erfgoed op kosten van één ondernemer en dat voelt niet recht. en dreigen met verhuizen is ook niet chic, ga eerst eens rustig om tafel, ja is ja en nee is nee.

Hier op het land: zo’n “kunstzinnig” pand uit 2000 is vaak leuk tot je er echt wat aan moet doen, met vocht en scheuren ben je zo tonnen verder en dan wil je gewoon doorpakken. Als de gemeente het per se een monument maakt, prima, maar dan ook meedenken met snelle vergunningen én een plek voor uitbreiding, anders jaag je niet alleen 235 banen weg maar ook al die lokale onderaannemers die daar van leven. En Heemschut mag dan ook ff komen uitleggen wie straks de rekening betaalt voor dat gouden bolletje als het weer lekt...

Dit is precies zo’n besluit waar niemand de “user journey” van heeft uitgetekend: je plakt monumentstatus op een werkpand en pas als het escaleert ga je praten met de eigenaar. Had dan meteen een duidelijk pakket erbij gedaan: wat mag wél, hoe snel is een vergunning, en wie betaalt de meerkosten, anders is het gewoon beleid op gevoel en daarna verbaasd zijn dat een bedrijf z’n opties gaat checken.

Gemeentelijk monument van een pand uit 2000… dan is de verf nog niet eens “historisch” droog. En die 235 banen: even rekenen, dat is grotendeels kantoor/uitvoering die ook prima 15 km verder kan zitten, dus het is vooral een vestigingsplaats-discussie, geen werkgelegenheid die spontaan verdampt. Als de gemeente dit per se wil, koop dat gebouw dan zelf en verhuur het terug, anders is het gewoon hobbybeleid op andermans onderhoudsrekening.

Wederom zo’n gemeente die een pand uit 2000 ineens “erfgoed” noemt en dan verbaasd is dat een bedrijf de rekensom maakt: renovatie met monumentenadviseurs, extra tekenwerk, vertraging, je zit zo €300.000-€500.000 aan gedoe vóór je één scheur dicht hebt. Als Hof van Twente dat torentje met die gouden bol zó graag wil bewaren, zet dan ook gewoon een onderhouds-/compensatiepot klaar, anders is het monumentje leuk voor de ansichtkaart en betaalt ADS (en straks de belastingbetaler via minder OZB/banen) de rekening.