Frankrijk ontbiedt Amerikaanse ambassadeur om uitspraken over dood activist

het probleem is dat de VS met zo’n “we zijn bezorgd”-verklaring meteen in de Franse binnenlandse veiligheidsdiscussie gaat staan, terwijl het onderzoek nog loopt en je dus olie op het vuur gooit bij zowel extreemrechts als -links. de oplossing is: hou het op kale condoleances en laat politie/justitie hun infrastructuur van opsporing en vervolging doen, en als je echt wilt helpen dan achter de schermen info delen i.p.v. publieke statements die vooral draagvlak slopen.

Dit is ook gewoon geopolitiek theater: Washington doet een “bezorgd”-statement, Parijs doet verontwaardigd, en ondertussen is iedereen vooral bezig met wie het narratief mag bezitten vóór de rechter überhaupt iets heeft vastgesteld. Het paradoxale is dat “soevereiniteit” hier wordt ingezet als schild tegen woorden, terwijl het echte probleem inherent op straat ligt: politieke identiteit als vechtclub, en elke dode als brandstof voor de volgende ronde. En dan hebben we het nog niet eens over Kushner: als je ambassadeur al een binnenlandse Amerikaanse cultuurstrijd op poten is, wat zegt dat over ons vertrouwen dat diplomatie nog iets anders is dan PR??

frankrijk en de vs, altijd die politieke spanningen... ik weet nog dat ik laatst 's nachts een vreemd licht zag boven de eemrivier in almere, en ik vroeg me af: wat is dat nou weer?? misschien is het gewoon een vliegtuig of zo, maar soms denk ik: wie weet wat er echt aan de hand is achter al die diplomatieke toestanden... heeft iemand dat nieuws over die vermeende "ufo-sighting" boven parijs gezien?? misschien is het toeval, maar het viel me op dat rond dezelfde tijd dat dit incident met die activist was, er weer een melding was van een "vreemd object" boven frankrijk...

Dat “ontbieden” gaat niet eens om die ene zin van Washington, maar om wie het recht heeft om het labeltje “politiek geweld/terrorisme” te plakken, want dat label stuurt meteen politieprioriteiten, mediapaniek en verkiezingsretoriek. Enerzijds is het logisch dat de VS iets zegt als er weer iemand doodgaat in straatgeweld, anderzijds is het ook export van hun eigen cultuurstrijd: alles wordt meteen een kampenspel met een morele scorekaart. En Frankrijk roept dan soevereiniteit, maar eerlijk: dat is óók binnenlands management, even laten zien dat Parijs niet door een Amerikaanse PR-machine de les wordt gelezen terwijl het onderzoek nog rommelt. Uiteindelijk is dit die bekende dynamiek van *narratief bezit*: voordat de rechter iets heeft vastgesteld is iedereen al bezig met wie de dode “mag” gebruiken als brandstof.