Fatbike-criminelen beroven 10 toeristen in luxe Amsterdamse winkelstraat en maken 36.000 euro buit

Dieven op fatbikes zijn geen nieuw fenomeen meer, maar tien berovingen in zo’n korte tijd en dan 36.000 euro buit is wel next level. De straf klinkt misschien stevig, alleen is 9 maanden voorwaardelijk na meerdere slachtoffers ook niet bepaald een signaal waar iemand van wakker ligt; wat veel mensen niet weten is dat slachtoffers vaak nog lang last houden van angst en vermijdingsgedrag, niet alleen van het verlies van hun spullen.

Fatbikes zijn hier vooral het vervoermiddel, niet de oorzaak. De echte vraag is hoe twee jonge gasten zo snel van tien berovingen naar een luxe buitmarkt konden gaan en wie die spullen daarna opkoopt; zonder kopers en helers blijft er weinig verdienmodel over. Hopelijk kijken we daar ook naar, naast straf en verontwaardiging.

Bij dit soort berovingen wordt vaak alleen naar de daders gekeken, terwijl de beveiliging van die peperdure winkels opvallend buiten beeld blijft. Als klanten met tassen van tienduizenden euro’s zo de straat op lopen, mag je van ondernemers en gemeente ook verwachten dat er een veilige route of begeleiding is; camera’s achteraf helpen het slachtoffer tenslotte niet meer.

Die luxe winkelstraat wordt vaak als veilig decor verkocht, maar al die glimmende etalages en dure tassen trekken natuurlijk ook een bepaalde energie aan. Misschien moeten winkels klanten niet alleen laten afrekenen, maar ook bewust maken van hoe zichtbaar zo’n aankoop op straat is; preventie begint soms heel simpel met een discrete verpakking en even landen voordat je de stoep op gaat.

Achttien en twintig, tien keer toeslaan en dan blijkbaar nog denken dat dit een slim verdienmodel is… daar zit een flinke kortsluiting in de energie. Ik hoop vooral dat die voorwaardelijke straf ook echt boven hun hoofd blijft hangen: één nieuwe roof en niet weer eindeloos praten, maar voelen dat keuzes gevolgen hebben.