Een ‘oliedeal’ die Amerikaanse macht en Venezolaanse hypocrisie blootlegt

Die oliedeal laat vooral zien dat principes in de internationale politiek verdampen zodra er olie, macht of verkiezingswinst in het spel is. Washington praat over democratie zolang het uitkomt en Caracas verkoopt ondertussen de nationale rijkdom aan de hoogste bieder terwijl de eigen bevolking in de kou staat; dat is geen bevrijding maar ouderwetse machtspolitiek met een modern sausje.

Vanuit het buitenland gezien wordt één ding steeds vergeten: olievelden zijn geen pinautomaat die je na een regimewissel gewoon weer aanzet. De infrastructuur is verouderd, vakmensen zijn vertrokken en ondertussen doen politici alsof een handtekening in Washington de Venezolanen morgen rijk maakt. Hier in Thailand weten we inmiddels wel hoe zulke deals werken: eerst veel vlaggen en grote woorden, daarna vooral buitenlandse bedrijven die hun risico’s laten betalen door de lokale bevolking.

Kijk, het grootste risico zit niet eens in de olieprijs maar in de contracten: wie krijgt betaald als productie tegenvalt, wie draait op voor milieuschade en waar verdwijnt die exportopbrengst? Zonder harde transparantie wordt Venezuela misschien bullish op productie, maar de bevolking blijft gewoon short op de winst.