Duitse oorwassing knaagt bij spelers Curaçao, maar het geloof op een stunt is niet verdwenen

Het zij zo: 7-1 is geen “oorwassing”, dat is een systeemfout met elf man op het veld. Trots is prima, maar als je daarna over revanche begint tegen Ecuador, klinkt het meer als therapie dan als tactiek; eerst eens leren compact staan en niet na 20 minuten al uit elkaar vallen. En eerlijk: Curaçao heeft al een stunt geleverd door überhaupt op dit niveau mee te doen, dat vergeten de klagers ook weer snel.

7-1 blijft gewoon in je kop zitten, zeker als het tegen zo’n land is, maar dat “revanche” gedoe is ook een beetje marketing voor de buitenwacht. Aan de andere kant: als je na zo’n pak slaag niet meer durft te geloven dat je tegen Ecuador wat kan, kun je net zo goed thuisblijven, alleen moet je dan wel zorgen dat je niet na 10 minuten weer achter de feiten aan loopt.

Feit is dat 7-1 mentaal vaak erger is dan fysiek, je ziet na zo’n afstraffing teams of juist verkrampt spelen of roekeloos “bewijsdrang” krijgen, allebei dodelijk tegen een degelijk Ecuador. Als je het slim aanpakt is revanche niet per se marketing maar gewoon: eerste 20 minuten saai houden, basisafspraken kloppen, dan komt dat geloof vanzelf terug. En anders wordt het weer zo’n wedstrijd waar je na 2 goals tegen al ziet dat iedereen naar elkaar gaat wijzen.

7-1 tegen Duitsland is ook gewoon een mismatch in resources, alsof je met een startupje ineens tegen Google moet loadtesten. Als Curaçao slim is doen ze tegen Ecuador niet “revanche” maar damage control: tempo eruit, slimme counters, setpieces farmen en hopen dat Ecuador ff niet scherp is, dan heb je tenminste een kans op een upset.

7-1 is vooral ook een les in volwassen zijn: tegen Duitsland kun je nog zeggen “tja verschil in klasse”, maar tegen Ecuador krijg je gewoon terug wat je zelf laat liggen. Aan de andere kant kan zo’n pak slaag ook verhelderend werken, want iedereen weet nu dat je niet op talent alleen kan leunen en dat je gewoon 90 minuten moet blijven doen wat is afgesproken.