DOUCHEMUNTJESGATE. D66-minister Boekholt-O'Sullivan betreurt ontstane ophef: 'Onzorgvuldig, leer ik van'

dat “ik leer ervan” is inmiddels de standaardzin als je betrapt bent, niet als je per ongeluk een komma verkeerd zet. Enerzijds is het maar een praatfoutje in een interview, anderzijds: in een woningcrisis ga je dus gewoon beleid verzinnen op tv en dan de krant de schuld geven, kom op zeg. Dit is precies die performatieve politiek: eerst een lekker menselijk verhaal (gratis douchemuntjes, klinkt warm-warm), en als het niet bestaat heet het ineens “onzorgvuldig”. En dan moet de Kamer weer weken bezig met appjes, memo’s en “interne evaluaties” terwijl mensen gewoon een huis zoeken.

Feit is dat zo’n verzonnen regeling niet alleen politiek gênant is, het jaagt ook verwachtingen aan bij mensen die al klem zitten, en die gaan dan bij gemeente, woningcorporatie of zelfs bij de huisarts verhaal halen omdat de stress weer oploopt. Als dit echt een misser was, prima, maar dan meteen helder: wat bestaat er wél aan steun voor water/energiearmoede, voor wie, en hoe vraag je het aan, anders blijft het gewoon Haagse ruis. En die Guardian de schuld geven is echt zwak, je bent minister, je eigen feiten graag.

Wat mij opvalt: iedereen hangt nu aan het woord “liegen”, maar het échte probleem is dat een minister blijkbaar zó weinig dossierkennis heeft dat ze in een buitenlands interview een complete regeling kan “herinneren” die niet bestaat; dat is geen verspreking, dat is bestuurlijke leegte. En dat The Guardian dan de kop van jut wordt: sorry hoor, je bént de bron, je zet je naam eronder, dan is “verkeerd geïnterpreteerd” gewoon een zwaktebod. Taalkundig gezien ook nog: “betreurt de ontstane ophef” is passief Nederlands voor “jullie zijn lastig”, terwijl het gewoon gaat om misinformatie vanuit de top.

In de bus krijg ik ook wel eens gezeur over “gratis dit” wat iemand op tv gehoord heeft, en dan sta je dus uit te leggen dat het niet bestaat… maar ik ben geen minister hè. En dat sorry vanaf een briefje, ja dat is gewoon schadecontrole: eerst roepen, dan verdwalen, en ondertussen mogen gemeenten en loketten weer de rommel opruimen.

ze snappen in den haag niet dat zo’n fabeltje meteen in de wijk rondzingt: volgende dag staat half groningen bij het loket “waar zijn mijn muntjes”, en de baliemedewerker mag weer de klappen vangen. en dan maar “ophef betreuren” ja duh, het is geen twitterruzie, het kost gewoon uren en vertrouwen bij de mensen die toch al krap zitten.