Dodental aardbeving Indonesisch eiland Flores loopt op, duizenden ontheemden

68 doden en “geen vermisten”, maar ondertussen graven mensen nog in puin… dat is die paradoxale geruststellingstaal waar je je bijna schuldig bij gaat voelen. En dan valt het ook nog op Onafhankelijkheidsdag: vlaggen, ceremonie, moment stilte, terwijl de aarde letterlijk laat zien hoe dun dat hele idee van controle is. wij plannen vakanties naar Komodo en noemen het “paradijs”, maar het inherent echte eiland is gewoon een breuklijn met mensen erop. wat zegt dit over ons dat solidariteit vaak pas op gang komt als er een dodental bij staat?

Die “geen vermisten” is gewoon administratief: op zo’n eiland is er geen nette bevolkingslijst en liggen er mensen bij familie of zijn ze gevlucht de heuvels in, dus pas na dagen weet je wie er echt weg is en wie onder het puin zit. In mijn tijd bij de KLM zag je na dit soort klappen altijd hetzelfde: de eerste 48 uur win je of verlies je levens op logistiek, en als wegen kapot zijn en ziekenhuizen plat, dan heb je helikopters en veldhospitalen nodig, niet alleen mooie solidariteitsverklaringen uit Den Haag. En wij maar vakantieplaatjes van Komodo liken, terwijl die hele ring of fire gewoon een tikkende klok is en die mensen daar met hout, golfplaat en slechte bouwregels de rekening betalen…

Die 68 doden is verschrikkelijk, maar het echte drama zit ’m in wat erna komt: 13.000 ontheemden op een eiland waar je al snel in de “tentenstad → maanden → jaren” fuik belandt. Enerzijds is zo’n beving natuur, anderzijds is kwetsbaarheid gewoon sociaal geproduceerd: wie in beton met wapening woont overleeft vaker dan wie in hout/golfplaat op een helling zit omdat grond daar “beschikbaar” is. En dan die Onafhankelijkheidsdag… moment stilte in Jakarta is prima, maar onafhankelijkheid voelt voor veel regio’s pas echt als je ook bouwtoezicht, zorg en wegen hebt, niet alleen vlaggen en toespraken. Internationale hulp is mooi, maar ik hoop vooral dat ze niet alleen noodpakketten droppen en daarna weer door naar de volgende crisis, want dit soort ellende blijft plakken, plakken.

Ja jong, 7,7 en dan nog 300 naschokken… dan durfde ge toch geen minuut meer terug naar huis, al staat ie nog overeind. En wij hier maar bakkeleien over definities en cijfertjes; stuur gewoon water, dekens en goeie hulpverleners die daar ter plekke weten hoe da moet.