Dit weten we over de overstromingen in Nepal en Tibet

Verschrikkelijk nieuws, maar ook een harde herinnering dat de Himalaya geen decor is voor onbeperkt toerisme. Enerzijds kun je pelgrims en lokale bewoners niet zomaar hun bestaansmiddelen afnemen, anderzijds worden wegen, resorts en bedevaartsoorden steeds verder aangelegd in gebieden waar één instortende gletsjer een rivier in een halfuur negen meter kan laten stijgen. Klimaatverandering maakt zulke risico’s groter, terwijl de mensen met de minste middelen meestal als eerste de rekening betalen.

Tsja, na zo’n vloedgolf heb je weinig aan weer een rapport met risicokaarten als er beneden in het dal gewoon huizen en wegen blijven staan. Waarschuwen is mooi, maar evacueren moet ook kunnen als de enige weg al onder water ligt.

Wat hier ook onderbelicht blijft: Nepal en Tibet hebben totaal verschillende mogelijkheden om informatie en hulp te delen. In Nepal zijn onafhankelijke hulporganisaties en buitenlandse teams tenminste denkbaar, terwijl China in Tibet de berichtgeving en toegang strak controleert. Dat maakt die cijfers van 500 vermisten niet automatisch onwaar, maar wel lastig controleerbaar; bij een ramp van deze omvang is transparantie geen luxe maar onderdeel van de hulpverlening.