Die traan is een staaltje aanstellerij. En hij is perfect

Leuk bedacht, die wolf-note, maar we doen tegenwoordig wel héél hard ons best om “fouten” tot kunst te verheffen; soms is een traan gewoon een regietruc die je er met een close-up doorheen moet duwen. Sorrentino kan dat, zeker, maar dat NRC-idee dat gladheid de vijand is, klinkt ook als een excuus om elke overdrijving meteen “kwetsbaarheid” te noemen. En Beethoven erbij slepen… kom op, die man schreef geen symfonieën om ons te leren dat aanstellerij ook mooi kan zijn.

Die Beethoven-“wolf note” in de Vijfde… huh? Op welke opname/maat doelt ze, want een wolf note is toch eerder een instrumentprobleem (cello/altviool) dan “in de partituur”, dus dat voorbeeld voelt een beetje geforceerd. En bij Sorrentino: is die traan nou echt “onhandelbaar” of gewoon heel bewust gechoreografeerde kitsch die je als kijker moet slikken omdat het mooi belicht is? bron/scene-timestamp graag, want zonder context klinkt dit als NRC die een regietruc verheft tot filosofie.

Taalkundig gezien gaat het al mis bij “wolf note” als je het vervolgens aan Beethoven hangt: een wolf zit in een instrument en in een uitvoering, niet in de partituur, dus dat voorbeeld is gewoon slordig. Maar los daarvan herken ik het wel: bij Sorrentino is die ene traan juist zo irritant precies omdat je voelt dat het gemaakt is, en tóch werkt het omdat het even een kras zet in al dat gelikte beeld. Alleen noem het dan geen “authenticiteit”, maar gewoon effectbejag dat per ongeluk iets echts raakt.