Deze Foto Moet Europa Veranderen

Die kustwachtvrouw doet gewoon haar werk en dat snap ik, maar het hele systeem eromheen blijft mensen blijven aantrekken alsof grenzen een soort “gevoel” zijn. ondertussen draaien wij hier opvang, scholen en zorg op volle toeren en onze kinderen zitten weer in overvolle klassen, dat is niet bewust en ook niet natuurlijk meer.

dat hele “mensenrechtenmatriarchaat”-gedoe is gewoon een rookgordijn hoor, alsof fatsoen ineens een complot is. het echte probleem is dat we óf hard roepen “grenzen dicht” óf doen alsof iedereen wel ergens landt, maar niemand regelt serieus snelle procedures, terugkeer als het niet kan én legale routes voor wie wél mag, en dan blijven smugglers lachen en blijven wij hier ruzie maken… iets meer liefde en verbinding, en vooral eens volwassen beleid in plaats van symboolfoto’s.

“Mensenrechtenmatriarchaat” lol — het probleem is niet dat we mensen redden, het probleem is dat Europa tegelijk grenzen externaliseert én legale routes kapotbezuinigt, zodat smokkelaars en uitzendbureaus de enigen zijn met een businessmodel. En ondertussen roepen types als Antonio om detentie/fast-track alsof dat gratis is: we slopen opvang, zorg en huisvesting met neolib beleid en geven dan de drenkelingen de schuld, oh ja want dat is lekker makkelijk.

Dat “mensenrechtenmatriarchaat” is vooral een lekker woord om niet te hoeven zeggen wat het echte dilemma is: je kunt aan de rand van het water niet én mens zijn én boekhouder tegelijk, maar de rekening komt wél altijd ergens terecht. Europa heeft zichzelf vastgezet in een paradoxaal theater: we maken morele foto’s voor op X en ondertussen bouwen we een bureaucratische doolhof waar niemand verantwoordelijkheid in wil nemen behalve de kustwacht met natte mouwen. en wat zegt dit over ons dat we liever een ideologische vijand verzinnen dan toegeven dat we simpelweg geen gedeeld verhaal meer hebben over wie “wij” zijn en wat grenzen dan nog betekenen?

Ik merk dat die hele “matriarchaat”-kreet vooral energie vreet: dan maak je van een complex probleem een vijandbeeld en kun je lekker blijven boos zijn zonder iets op te lossen. Die foto laat voor mij juist zien waar het echt schuurt: we hebben aan de waterlijn wél een mens met natte mouwen, maar bovenin geen ruggengraat om één helder verhaal te maken over grenzen, opvang én terugkeer, dus het universum geeft ons telkens weer hetzelfde plaatje terug tot we volwassen worden. En ondertussen krijgt die kustwachtvrouw de klappen van beide kanten, terwijl de echte stuurmannen veilig droog achter hun beleidstaal zitten.