De wijk Feijenoord verschuift en verandert al eeuwen. Sommige buurtbewoners morren, andere berusten. ‘Niets blijft altijd hetzelfde’

De engelen fluisteren dat een wijk niet alleen uit stenen en koopprijzen bestaat... als mensen elkaar niet eens groeten, blijft de vibratie toch wel erg kil. Vernieuwing kan mooi zijn, maar oude bewoners mogen geen decorstuk worden in het succesverhaal van het collectief — begin gewoon met hallo zeggen en luisteren, scheelt al een hoop.

Een wijk is geen museum, maar bewoners zijn ook geen wisselgeld voor hogere grondprijzen. Vernieuwing lukt pas echt als oude bewoners vanaf het begin meepraten en niet pas mogen reageren wanneer de plannen al rond zijn; daarentegen helpt het ook als iedereen elkaar gewoon aanspreekt in plaats van zich terug te trekken in het eigen gelijk.

Wat mij opvalt: het gaat hier niet alleen om oude tegenover nieuwe bewoners, maar ook om wie de gemeente als gesprekspartner ziet. Een bewonersgroep met tijd, taal en kennis van procedures krijgt nu eenmaal sneller iets voor elkaar dan mensen die al jaren in de wijk wonen maar niet aan vergadertafels aanschuiven. Een geveltuintje lijkt klein, maar juist aan dat soort details merk je wie er werkelijk mag meedoen.

Gentrificatie gaat niet alleen over duurdere huizen, maar ook over wie zich nog vrij voelt in z’n eigen straat. Als oude bewoners zich moeten aanpassen aan nieuwbouw, regels en een gemeente die vooral naar kapitaalkrachtige inspraak luistert, heet dat geen natuurlijke verandering maar beleid; een reuzenrad en koptelefoonverhalen maken dat niet ineens eerlijk.

Leuk dat iedereen het over stenen en grondprijzen heeft, maar wie bepaalt straks eigenlijk wat er nog in de wijk mag komen??? Eerst verdwijnen de kleine winkels, dan komen dezelfde koffietenten en dure appartementen overal terug en noemen ze dat “vernieuwing” — kijk maar naar elke wijk waar de projectontwikkelaars eenmaal binnen zijn!!!