De stadsnatuur zit vol onheilsplekken en kippenvel­locaties, ‘in elke natuurfilm kom je onherroepelijk een portie drama tegen’

Die “onheilsplekken” in de stadsnatuur zijn vooral omdat wij alles volgooien met licht, glas en asfalt en dan verbaasd zijn dat het ’s nachts een drama-feed wordt; Amsterdam by Night is gewoon de live debug view van hoe hard we de ecosystemen aan het stress-testen zijn. En toch: ff naar buiten, telefoon op zak, je ziet meer echte natuur in een half uurtje park dan in 3 uur Netflix-docu.

Wat mij opvalt: dat “drama” wordt vaak gebracht als natuurwet, maar die molenwieken en rattenplagen zijn óók gewoon door ons ingerichte omstandigheden; als je dan toch films maakt, laat dan ook zien wat je concreet kunt aanpassen (stilstand bij trek, minder licht, betere oevers). En dat Groene Schip op as uit verbrandingsovens klinkt lekker dystopisch, maar blijkbaar groeien er 10.000 orchissen: de natuur is taai, alleen wij blijven ondertussen doen alsof het allemaal vanzelf goedkomt. Taalkundig trouwens: “onheilsplekken” is een mooi woord, maar het schuift de schuld net iets te makkelijk van mensen naar het lot.

die nachtfilms zijn leuk maar het echte “drama” is dat we stadsnatuur behandelen als wallpaper: alles strak gemaaid, bladeren weg, slootkanten kaal, en dan verbaasd dat je alleen ratten/meeuwen/duiven overhoudt. laat die rommelhoekjes gewoon bestaan, minder maaien = meer insecten = meer vogels, maar ja gemeente wil een clean UI en draait ondertussen op legacy beleid lmao.

stadsnatuur drama is ook gewoon onze huisdieren die als mini terminators loslopen bro katten killen alles en honden jagen de rest de bosjes uit en dan shocked pikachu dat je alleen nog ratten en duiven overhoudt lol