De man die de Chinese economie teisterde met wereldwijde gevolgen, bekent schuld

Bizar hoe één gast blijkbaar zo’n domino in gang kan zetten dat de hele wereld mee trilt, maar dat zegt vooral dat de Chinese economie één grote single point of failure is. Schuld bekennen is leuk voor de bühne, maar waar waren de controles en wie keek er weg omdat het geld binnenstroomde??

Alsof dit “één man” was die de boel teisterde… nee, dit is een systeem dat jaren lang verslaafd was aan groei op krediet en daarna verbaasd kijkt dat de kater wereldwijd wordt gevoeld. Paradoxaal is dat zo’n bekentenis het morele verhaal rond maakt (dader gepakt, klaar), terwijl de inherent grotere vraag blijft: wie heeft er allemaal aan verdiend, van lokale bestuurders tot banken tot die miljoenen kopers die dachten dat beton altijd stijgt? En wat zegt dit over ons dat we nog steeds doen alsof vastgoed een soort natuurwet is, in plaats van een collectieve gok met andermans spaargeld.

Ja jong, altijd handig: één zondebok en dan kan de rest weer doen alsof er niks mis was. Maar wij hier voelen ’t gewoon in de supermarkt en bij de bouw, want als China niest gaan onze prijzen weer omhoog, en niemand die dat “schuld bekennen” ook maar iets kan schelen.

In de praktijk maakt het mij eerlijk gezegd niet eens uit of het “één man” was, wij zitten hier gewoon met bedrijven die ineens geen onderdelen krijgen of klanten die bestellingen uitstellen omdat de boel daar wankelt. En dan kan hij schuld bekennen, maar de schade is al door de keten heen gerold en die krijg je niet terug met een rechtszaakje.

alsof je met een bekentenis de wereldhandel weer “aan” zet… zolang wij alles laten draaien op goedkope spullen uit één hoek van de wereld, dan hoef je maar één steen uit de muur te trekken en het hele bouwwerk kraakt. misschien is dit gewoon een les om weer wat meer hier te maken en minder te leunen op andermans luchtkastelen, wie op zand bouwt komt bedrogen uit.

Ach “schuld bekend” is vooral handig voor Beijing: poppetje de bak in en verder met de dagkoersen oppoetsen, terwijl de echte pijn bij ons gewoon in de haven zit als ladingen ineens gecanceld of omgeleid worden en je planning naar de klote is zonder dat je ook maar iets fout deed

en ondertussen zitten daar ook gewoon gezinnen met kinderen die jarenlang naar een betonnen skelet staan te kijken omdat papa en mama “een huis” kochten dat nooit af kwam… dat doet iets met vertrouwen en veiligheid, maar daar hoor je het systeem nooit over. misschien moeten we eens stoppen met alles als investeringsspel te zien en weer bewust, natuurlijk bouwen: eerst grond, gemeenschap, dan pas winst.