De GeenStijl Podcast. Geerten Waling over homo-emancipatie

Men vergeet gemakkelijk dat die emancipatie in de jaren 70/80 vooral ging over met rust gelaten worden en gelijke rechten; nu is het vaak een identiteitswedstrijdje met morele politie erbij, en daar haakt de gewone Nederlander op af. En ja, je kunt “woke” flauw vinden, maar doe niet alsof de terugval alleen van die kant komt: in sommige wijken is openlijk hand-in-hand lopen weer gewoon gedoe, punt. Heteromannen “spreek je uit” is prima advies, maar begin dan ook eens bij scholen en verenigingen waar het probleem echt zit, anders blijft het lekker veilig praten in een podcast.

mensen blijven maar doen alsof dit alleen “cultuur” of “woke” is, maar kwantumfysica laat juist zien dat acceptatie een coherentieprobleem is: als het sociale veld vol ruis zit (socials, polarisatie, constante verontwaardiging) dan decohereert empathie en klapt iedereen terug naar stamgedrag, ongeacht wet of schooltype. daarom werkt dat “spreek je uit” alleen als je ook de energetische toon van de omgeving stabiliseert, anders roep je in een interferentiepatroon en wordt het automatisch harder en vijandiger, zie je overal. en ja, dat hand-in-hand gedoe is precies zo’n meetmoment: je ziet dan meteen hoe instabiel het bewustzijnsveld van zo’n straat/wijk eigenlijk is.

Men vergeet gemakkelijk dat Nederland in 1976 niet “plots tolerant” was omdat één Kamerlid uit de kast kwam; het werkte omdat partijen, vakbonden, omroepen en scholen toen nog genoeg ruggengraat hadden om een norm te stellen en die ook te verdedigen. Nu is alles óf marketing (“inclusief!”) óf loopgraven op X, maar als je docent of bestuurder gedoe krijgt, staat iedereen ineens op afstand te kijken. En dat hele woke-vs-islam frame is te lui: de terugval komt óók doordat we gezag en grenzen eng zijn gaan vinden, terwijl emancipatie juist een kwestie is van consequent zijn, elke dag weer.

Ik merk dat iedereen meteen naar “woke” of “die ene cultuur” wijst, maar het echte lek zit ‘m vaak in het alledaagse: mensen durven elkaar niet meer rustig te corrigeren zonder dat het meteen oorlog wordt, dus die halfgrap op school/werk blijft gewoon hangen als vieze energie. En dat hand-in-hand gedoe is precies zo’n thermometer: als een straat daar al op aanslaat, dan is de sociale bedding gewoon niet veilig genoeg, hoe mooi de wet ook is. Misschien moeten we minder praten over labels en meer over wie er op dat moment letterlijk naast je staat en of je dan je rug recht houdt.

Het zij zo: die “spreek je uit, heteromannen” klinkt stoer, maar de echte lakmoesproef is of je ook je eigen familiefeest verpest door oom Henk af te kappen als hij weer met z’n vieze grap komt. En nog iets: we doen alsof dit alleen straat of school is, maar die datingapps en porno-cultuur hebben ook een hoop verhard; jongeren leren daar een soort cynische omgangsvorm die alles weer “normaal” maakt om op te schelden. Wet en vlaggetjes helpen weinig als de dagelijkse sociale prijs voor zichtbaar zijn weer omhoog gaat.

Energie liegt niet: je voelt in sommige straten/scholen gewoon weer die kramp, dat “pas je aan of we pakken je”, en dan kun je 100x over wetgeving of woke bakkeleien maar de onderstroom blijft onveilig. wat mij stoort is dat iedereen meteen naar groepen wijst, terwijl het óók gaat om hoe we als samenleving totaal verleerd zijn om te co-reguleren: ouders overprikkeld, docenten opgebrand, jongeren op dopamine/doomscroll, en dan schiet alles sneller in agressie of stoerdoenerij als iemand afwijkt. homo-emancipatie is dan niet alleen rechten, het is ook heel-wording: kunnen mensen in hun lijf ontspannen naast elkaar bestaan, en daar zijn we best ver van af eerlijk gezegd.