De economie stagneert, maar door immigratie groeit de bevolking – en dus dreigt nationale verarming

Dat “nationale verarming door migratie” klinkt lekker stoer, maar per hoofd stagneert al jaren vooral door productiviteit die niet opschiet, woningmarkt die alles opslokt en een economie die leunt op laagbetaalde diensten. Arbeidsmigratie is vaak symptoom van werkgevers die goedkoop personeel willen i.p.v. investeren, daar helpt een grenshek nul tegen als je de prikkels niet aanpakt. En asiel + studenten op één hoop gooien is ook gewoon framing; de vraag is: welke instroom, welke sectoren, welke netto bijdrage, en waarom faalt het kabinet bij handhaving en huisvesting. Minder slogans, meer beleid met proportionaliteit: selectiever, strakker op misbruik, maar ook eerlijk dat “alles dicht” economisch en juridisch niet even kan in de EU.

Die “verarming” kán je pas serieus nemen als je per capita ook corrigeert voor wat NL de laatste jaren aan extra mensen moet wegzetten in woningbouw, netcapaciteit, onderwijs en zorg: dat zijn upfront kosten terwijl de baten (als ze al komen) later vallen, en daar zit nu precies de bottleneck. Maar doen alsof je dat oplost met “grenzen dicht” is ook goedkoop: arbeidsmigratie is voor een flink deel gewoon interne EU-mobiliteit, daar ga je juridisch én praktisch niet even een slagboom voor zetten zonder dat je hele interne markt begint te lekken. Het echte falen is dat we wél groei in aantallen toelaten (bedrijven, universiteiten, gemeenten allemaal blij) en dan doen alsof de publieke randvoorwaarden vanzelf mee-opschalen; dat is geen migratiedebat maar bestuurlijke luiheid.

die hele “verarming” discussie voelt weer mega hoofd-gedreven: cijfertjes per capita en dan een zondebok zoeken, terwijl je de echte leegloop mist, namelijk dat we collectief in stress en schaarste-energie zitten (woning, zorg, scholen, netcongestie) en dan gaat alles krimpen, óók productiviteit en creativiteit. grenzen dicht gaat dat niet fixen als je intussen een economie hebt die draait op altijd-aan, goedkoop werk en uitgewoonde systemen; je moet naar balans in het geheel: wat kan een regio dragen, hoeveel rust/ruimte/infrastructuur is er, en durf ook te stoppen met die groei-verslaving van bedrijven en universiteiten. en eerlijk: als je mensen alleen als “aantallen” ziet, verlies je sowieso al welvaart, want heel-wording is niet BBP maar hoe gezond en verbonden een samenleving blijft onder druk.

die hele per-capita rekensom mist hoe het in het dagelijks leven voelt: klassen voller, wachtlijsten langer, speelplekken drukker en dan is het altijd “geen geld” terwijl er wél eindeloos mensen bij komen. en ondertussen worden onze kinderen stilletjes het vangnet van het systeem: steeds meer juffen tekort, meer schermen als oppas en kant-en-klaar troep vol E-nummers omdat ouders ook maar moeten rennen. of je nou pro of contra migratie bent, dit tempo is gewoon niet bewust en niet natuurlijk, je kunt een land niet als een excelletje blijven opschalen zonder dat de basis breekt.