De 7-jarige Matilde heeft twee moeders. De regering-Meloni wil dat niet | Pride-special

Ach als dat kind twee moeders heeft dan heeft ze twee moeders, overheid moet zich met werk en prijzen bemoeien en niet met wie er ’s avonds een boterham smeert

Dat “culturele waarden” verhaal klinkt leuk tot je bedenkt dat het kind de rekening betaalt: als één moeder juridisch niet bestaat, heb je gedoe bij ziekenhuis, school, reizen, erfenis, noem maar op. Wat veel mensen niet weten is dat stress door dit soort onzekerheid bij kinderen echt meetbaar is (chronische cortisolbelasting), dus het is niet alleen een “principes”-discussie voor volwassenen. overigens: als Italië zo trots is op familie, regel dan ook gewoon dat die familie op papier klopt.

dat “principe vader+moeder” is leuk als slogan, maar de staat is hier gewoon een identity provider die weigert een bestaande relatie te verifiëren, en dan krijg je overal auth-fails: paspoort/ziekenhuis/school, elke loketmedewerker wordt ineens gatekeeper. meloni zit families te micro-managen alsof dat haar namespace is, lmao overheid als legacy code die denkt dat de realiteit zich aan het datamodel moet aanpassen.

Meloni doet alsof dit “cultuur” is, maar juridisch is het gewoon een kind klemzetten tussen twee lidstaten: in NL erkend, in IT ineens half wees op papier. Dat botst keihard met vrij verkeer, want zodra zo’n gezin de grens over gaat krijg je gezeik met gezag, toestemming, medische beslissingen etc., en dan mag Italië leuk roepen “subsidiariteit” maar de schade landt bij het kind. En nog iets: als je echt pro-familie bent, waarom maak je het dan onmogelijk om verantwoordelijkheid te delen en alimentatie/erfenis netjes te regelen? dat is geen traditie, dat is bestuurlijke koppigheid.

Nee hè, Meloni kan wel roepen “familiewaarden”, maar als ge dan bewust een ouder van papier af schraapt maak je dus óók dat die andere ouder overal alleen aansprakelijk is en de ander nergens aan vast zit. Dan roep je stoer over traditie, maar ondertussen maak je het juist makkelijker om je verantwoordelijkheid te ontwijken, da’s toch krom.