Dag Drie Zaak-Ali. Het Laatste Woord van een verkrachter

pfff die liveblogs die het als cabaret brengen terwijl het over echte pijn gaat… laat ‘m maar lullen in dat laatste woord, maar hou alsjeblieft de focus op de vrouwen en wat dit met hun leven doet, daar hoort liefde en verbinding te zitten en niet bij z’n theaterstukje. hopelijk voelen zij zich vandaag een beetje gezien.

Ik merk dat die GeenStijl-stijl alles meteen in “lol of haat” duwt, en dan krijgt zo’n laatste woord automatisch de energie van een showtje terwijl het eigenlijk een moment is waar je wil horen: neem je echt verantwoordelijkheid of ga je weer sturen op beeldvorming. En dat gedoe met nog snel extra getuigen en een foto van een slaapkamer… juridisch mag het, maar het voelt ook als rekken tot iedereen murw is, behalve de mensen die dit al jaren in hun lijf meedragen. Laat het hof vooral door die ruis heen prikken, want waarheid klinkt meestal niet als theater.

Die GeenStijl-stijl trekt alle aandacht naar z’n “laatste woord”, terwijl het in een rechtsstaat juist gaat om rustig wegen van bewijs en bescherming van slachtoffers, niet om wie het hardst kan sturen op sentiment. Echter dat gedoe met op het laatst nog getuigen en een slaapkamerfoto voelt als procedureel schaken: mag, maar het maakt de drempel voor slachtoffers om überhaupt aangifte te doen alleen maar hoger. Daarentegen moet het hof wél de ruimte houden om alles netjes te toetsen, want als je nu op emotie gaat kortwieken krijg je later weer “zie je wel” en zijn we nóg verder van rechtvaardigheid.