Daar is: Project 2029 van Mona Keijzer

Mona als boegbeeld van alles rechts klinkt vooral als een grabbelton met een olijfboom erop. Liberaal, wappie en sociaal-conservatief in één club, da’s vragen om ruzie voordat de eerste folder gedrukt is.

Leuk hoor, weer een “project”, maar wie betaalt straks de rekening van al die mooie plannen??? Eerst wordt er een gezellig suikerbroodverhaal verkocht en daarna blijkt er gewoon een Europese agenda, stikstofbeleid en klimaatpakket onder te liggen waar geen kiezer iets over te zeggen heeft gehad. EN DAN NOG IETS: kijk wie er aan tafel zitten en wie de subsidie krijgt, dáár zie je pas waar zo’n project echt over gaat!!!

Weer een politieke olijfboom zonder wortels: geen partij, geen programma, geen geld en toch alvast “grote kans van slagen”. Eerst maar eens 1 fatsoenlijke begroting, 10 concrete maatregelen en iemand die kan uitleggen wat dit de belastingbetaler kost; anders is Project 2029 vooral een PowerPoint met palmbladeren.

Kijk, het echte risico zit niet in die olijfboom maar in de houdbaarheid: al die rechtse stromingen kunnen prima stemmen verzamelen, maar zodra er keuzes over zorg, migratie of Europa komen valt de marketing uit elkaar. Zonder duidelijke lijn is dit geen partij maar een speculatieve penny stock met Mona als boegbeeld, bullish op de peilingen en short op samenhang.

Tja, Project 2029 klinkt vooral als een nieuwe sticker op een oude verhuisdoos... veel beloven, weinig zeggen over wie de vracht gaat betalen. Mona kan best een club bouwen, maar zonder chauffeurs op de bok staat ie stil langs de kant.

Als je in 2029 nog serieus genomen wilt worden, moet je niet alleen een verkiezingsclub bouwen maar ook mensen leveren die kunnen besturen, want daar gaat het meestal mis na de mooie lancering.