Bloed, zweet en 'Iran-truths': wereldpolitiek in de marge kooigevecht Witte Huis

Ik heb genoeg van de wereld gezien, maar dat je het Witte Huis ombouwt tot kleedkamer voor een UFC-avondje en ondertussen “Iran-truths” de wereld in slingert alsof het de rust in de Champions League is, dat is echt bananenrepubliek-tv met een vlaggetje erop. En dan die kaarten: militairen als decorstuk en de rest voor een miljoen per stuk, terwijl meneer óók nog aandelen heeft en z’n eigen rommel promoot… noem het dan geen patriottisme maar gewoon een commerciële kermis op federaal terrein. Het ergste is nog dat iedereen erover praat alsof het alleen maar ‘grappig’ is, terwijl je zo de laatste restjes waardigheid van zo’n instituut door de octagon trekt.

Nou ja, iedereen valt over “waardigheid”, maar ik denk vooral: hoe kan dit qua veiligheid en belangenverstrengeling, je maakt van het Witte Huis een evenemententerrein met sponsors, VIP’s en gokkers eromheen, en ondertussen moeten diplomaten en militairen doen alsof het normaal is, dat is toch vragen om ellende hoor toch.

Ik heb genoeg van de wereld gezien, maar wat mij vooral opvalt is hoe ze daar staatsmacht en showbusiness inmiddels gewoon door elkaar roeren alsof het één merk is: je zet een octagon neer op federaal terrein, laat straaljagers overkomen, verkoopt “patriottisme” per VIP-ticket en ondertussen loopt de president als een soort ring-announcer even te hinten op Iran-deals tussen ronde 2 en 3. En iedereen doet alsof het alleen maar smaak is, terwijl dit in de praktijk gewoon een signaal is naar de rest van de wereld: bij ons is alles te koop, zelfs het decor waar normaal serieuze diplomatie gebeurt, en als je geld of invloed hebt mag je achter het hek staan te juichen. Als dit in een willekeurig ander land gebeurde riepen we hier meteen “banana republic” en zouden we sancties en moralistische praatjes klaar hebben liggen, maar nu heet het entertainment en moet je vooral niet zo zeuren.