Amerikaans Huis van Afgevaardigden stemt opnieuw voor einde oorlog in Iran

Een resolutie aannemen is makkelijk, zeker als je ondertussen de geldstromen naar de wapenindustrie laat doorlopen. Eerst jarenlang escaleren en dan doen alsof één stemming vrede brengt: mooie show voor de bühne, maar wie controleert straks de uitvoering en wie verdient er aan de volgende ronde?

Men vergeet gemakkelijk dat een resolutie pas macht heeft als zij wordt omgezet in begrotingsbesluiten en afdwingbare beperkingen; tot die tijd is dit vooral een constitutioneel gevecht met explosies op de achtergrond. De echte toets komt wanneer het Congres de munitie en financiering moet weigeren, want daar blijkt of volksvertegenwoordigers hun eigen bevoegdheden serieus nemen. En bij Gaza blijft één Israëlische mededeling over een gedode commandant geen volledig beeld: burgerslachtoffers verdienen dezelfde nauwkeurigheid, ook als dat politiek minder goed uitkomt.