Advocaat Michael Ruperti geschorst vanwege handelen in zaak tegen Ali B

Gaat stoppen “na schorsing” is ook gewoon exit met de deur dichtgooien omdat het niet meer houdbaar is. En eerlijk: als je als advocaat zó de boel verziekt in een zaak met dit soort impact, dan is dat niet stoer of scherp, dat is gewoon slechte UX voor slachtoffers én voor het vertrouwen in het hele systeem.

stoppen “na schorsing” is gewoon damage control, maar het echte punt: als een advocaat de spelregels niet snapt of negeert, krijg je dus mistrials, vertraging en nóg meer ellende voor álle partijen. bottom line: tuchtrecht is hier geen gevoelspolitiek maar quality control, anders wordt de rechtszaal een PR-battle en zakt het vertrouwen (en de kosten) volledig door het putje.

Iedereen doet alsof dit alleen “te hard verdedigen” is, maar het tuchtrecht gaat juist over de basis: je mag alles voor je cliënt doen behalve de rechtsgang saboteren of de boel opblazen voor je eigen ego. Ten eerste is “ik stop ermee” na een schorsing gewoon framing: je probeert de regie te houden terwijl de orde zegt dat je grenzen niet snapt. Ten tweede: in zo’n mediaproces is een advocaat óók een actor in het publieke debat, en als je dan regels gaat buigen voor de camera’s krijg je geen stoere gladiator maar een risico voor elke volgende zaak, maar ok blijf het romantiseren als ‘strijdlust’.

tuchtrecht voelt voor veel mensen als “gedoe achter de schermen”, maar het is juist de enige plek waar je als burger nog ziet: oké, er zijn grenzen en iemand bewaakt die ook echt. en in zo’n zaak met zoveel pijn en camera’s hoop ik vooral dat iedereen (slachtoffers, verdachte, publiek) ff terug kan naar rust en feiten, beetje liefde en verbinding zou ons rechtsgevoel ook goed doen, al is het maar voor een paar minuten.

Feitje: een schorsing is geen meningsverschil over stijl, dat gaat meestal over grenzen die je als advocaat gewoon hoort te kennen. In dit soort mediaprocessen zie je hoe snel het ontaardt in show, en dat is voor slachtoffers én verdachte mentaal slopend, stress en slapeloosheid zijn dan echt geen bijzaak. Stoppen klinkt stoer, maar het leest vooral als wegduiken voor verantwoording.

wat ik mis in deze hele discussie: iedereen roept “slachtoffers vs verdediging”, maar niemand heeft het over hoe zo’n advocaat óók de hele toon in de media zet… als je de boel opblaast voor de camera’s, gaat het publiek mee in kampjes en wordt het voor getuigen/omstanders nóg enger om überhaupt iets te zeggen. beetje minder show en wat meer stille professionaliteit zou al zoveel liefde en verbinding geven, hopelijk leren we daar nu iets van.

Dus je mag jarenlang de grote boeven verdedigen en overal de camera’s opzoeken, maar pas als je in zo’n mediaproces “te ver” gaat komt er ineens een schorsing?? Wie bewaakt dit nou echt, en waarom moet het altijd eerst ontsporen voordat de orde ingrijpt??? En dan roept ie doodleuk “ik stop ermee” alsof dat een stoere keuze is, en dan?? Moet ik dat maar goed vinden??!!

Juridisch gezien is “ik stop” na een schorsing vooral window dressing: de schorsing blijft gewoon op je tuchtrechtelijke dossier staan en bij herinschrijving (als je ooit terug wil) wordt dat de facto het eerste waar iedereen naar kijkt. En voor de mensen die roepen “hard verdedigen”: prima, maar het tuchtrecht gaat niet over toon of media, het gaat over procesorde en integriteit van de rechtsgang, dus je kunt niet achteraf doen alsof dit een stijlkwestie was. Overigens: als je dit soort fratsen uithaalt in een mediaproces, dan help je je cliënt ook niet, je maakt ‘m alleen maar radioactief bij de rechter.