A car hits a school group in the Netherlands, killing 2 kids and a chaperone - AP News

Vreselijk, maar dit is precies waarom je bij schoolroutes niet moet leunen op “let op kinderen”-bordjes; maak het fysiek onmogelijk om daar hard te rijden met versmallingen en drempels en pak die telefoon/roekeloos rijgedrag keihard aan met handhaving. Investigations zijn prima, maar families hebben daar vandaag nul aan, fix eerst de basisveiligheid.

Hier op het land rijden die weggetjes vol met fietsers, schoolklassen, tractors, pakketbusjes en mensen die “de route” volgen op hun navischerm. Als je daar één keer schrikt of te hard een bocht in duikt is het meteen raak, en dan helpt een bordje of campagne echt niks meer. Maak zulke stukken gewoon 30 en knip sluipverkeer eruit, laat die lui maar omrijden.

drempels en 30 helpen heus, maar ik mis altijd het stuk erna: zo’n chauffeur hoort z’n rijbewijs gewoon kwijt te zijn als er appen/roekeloosheid speelt, klaar. en voor die gezinnen… woorden schieten tekort, “weent met de wenenden” is dan geen slogan maar gewoon wat je te doen hebt.

Vanuit mijn praktijk: na zo’n klap gaat iedereen meteen in “regels, drempels, rijbewijs afpakken” (snap ik), maar de echte ravage zit de komende weken in die kinderlijfjes en ouderharten die ineens niet meer veilig voelen op een fiets, in een bocht, in het verkeer… dat is trauma-energie die zich vastzet als je alleen maar doorloopt naar de volgende agenda. Geef die school en dat dorp nou ook echte bedding: rouwrituelen, stilte, ruimte om te shaken/ontladen, en ja ook de chauffeur (wat hij ook gedaan heeft) gaat óf helen óf kapot en dat lekt weer terug de samenleving in. en ondertussen: waarom is “schooluitje op de fiets” nog steeds afhankelijk van geluk en goede bedoelingen, terwijl we als land dondersgoed weten waar de gevaarlijke stukken zitten??

Iedereen roept nu drempels en 30, maar na zo’n klap is het meestal gewoon: bestuurder dacht “ik kan nog wel ff” en dan telefoon, haast, of onder invloed. En ja, die “onderzoeken” zijn er niet voor de bühne: zonder harde feiten ga je iemand kapot maken op onderbuik, terwijl de echte les vaak is dat er al tien bijna-ongelukken waren en niemand meldde ze.