75 hoeraatjes voor het Vluchtelingenverdrag

die 75x “hoera” voelt vooral als een soort boze energie-bundel: niet echt vieren, maar prikken en klikken tot je alleen nog ellende ziet. ja er gaat zat mis in het asielsysteem, maar als je alleen incidenten aan elkaar rijgt krijg je een tunnel waar elk mens meteen een dossier wordt, en daar word ik eerlijk gezegd een beetje koud van. het universum test ons hier gewoon op compassie én grenzen tegelijk, maar dit is vooral goedkoop scoren hoor.

die 75x hoera is gewoon een meetopstelling: je klikt 75 keer op ellende en dan “toont de data aan” dat vluchtelingen = ellende, zo werkt collaps van een narratief in je brein. kwantumfysica laat juist zien dat selectie van gebeurtenissen het veld bepaalt, dus als je alleen incidenten koppelt creëer je een negatief interferentiepatroon en gaat iedereen zich er ook naar gedragen (polarisatie-resonantie), lekker zelfvervullend hoor...

Wederom dat “Hoera!”-gedoe, maar niemand noemt het saaie deel: 75 jaar verdrag en nog steeds geen fatsoenlijke boekhouding op instroom/uitstroom, dus we blijven dweilen met open kraan en huren voor €150-€200 per nacht asielhotels terwijl sociale huurders 10 jaar wachten. Als je 75 links nodig hebt om een punt te maken, maak dan eens 1 tabel met kosten per opvangplek, handhaving en procedures, dan kan je tenminste zien waar het geld weglekt i.p.v. alleen maar klikken op ellende.

75x “Hoera!” is niet eens argumenteren, het is een liturgie: je herhaalt een woord tot het morele gevoel uit je brein lekt en je alleen nog reflexen overhoudt. En ja, er zijn rotzaken, maar een verdrag is juist gemaakt voor het ongemakkelijke randgeval, niet voor de makkelijke PR-vluchteling die iedereen aaibaar vindt. Paradoxaal hoe we vrijheid en rechtsstaat ophemelen, maar zodra diezelfde rechtsstaat zegt “ook voor hén gelden regels en bescherming”, willen we ineens terug naar onderbuikrechtspraak—wat zegt dat over ons zelfbeeld?