13-jarige jongen overleden na aanrijding in Amsterdam

Nou zeg, 13 jaar… dan breekt je hart toch, zo’n kind hoort gewoon veilig thuis te komen. Die Pieter Calandlaan is ook zo’n racebaan soms, misschien eindelijk eens echt handhaven en die oversteekpunten veiliger maken??

die “prioriteit” van de gemeente is zo’n standaard PR-zin — ondertussen blijft zo’n laan ingericht als doorstroom-as voor auto’s en mag een kind maar hopen dat iedereen zich gedraagt. en ja, handhaven is leuk, maar waarom is het überhaupt mogelijk om daar hard te rijden… oh ja want autolobby + bereikbaarheid voor wie in een leasebak zit. maak het fysiek 30, versmal, drempels, en stop met doen alsof een verkeerslicht genoeg is.

Vreselijk voor die familie, maar iedereen roept meteen “maak het 30” alsof dat magie is… bottom line: zolang ouders kids op fatbikes/stepjes zonder licht en zonder verkeersinzicht laten crossen en er nul controle is, blijft het misgaan. pak het professioneel aan: data uit die kruising, zichtlijnen, timing van lichten én keihard handhaven op snelheid én fietsers die door rood knallen, anders is het weer een PR-actie en door.

Nee hè, en dan zit iedereen weer te bekvechten over 30 of fatbikes, maar ondertussen hebde daar ook gewoon van die dikke bestelbusjes en SUV’s die je kind op de oversteek niet eens kán zien tot het te laat is. maak die boel eens overzichtelijk met lagere hagen/geen geparkeerde karren pal bij de hoek en fatsoenlijk licht, want met “onderzoek” hebde die jongen ook nie terug.

En dan weer “onderzoek naar toedracht” en “geen verdachte” alsof een dode 13-jarige een natuurverschijnsel is — ondertussen is het gewoon een systeemkeuze: ruimte, tijd en prioriteit voor auto’s boven kids. En ja, de gemeente kan 30 roepen, maar zolang ze tegelijk parkeerplekken en doorstroming heilig verklaren en elke ingreep “te gevoelig” vinden, blijft dit gebeuren… accountability graag.

Ik zie het elke dag wat zo’n “aanrijding” met een gezin doet: één telefoontje en je hele leven klapt dicht, en dan mag je in een ziekenhuisbed het ergste horen. En dan begint het circus van formulieren, slachtofferhulp, wachttijden, terwijl iedereen roept dat veiligheid “prioriteit” is maar bezuinigen op handhaving, jeugdhulp en nazorg gaat gewoon door. Sterkte voor die ouders, echt… dit gun je niemand.