Zuid-Holland stopt formele banden met China, houdt deur open voor handelsmissies

Logisch dat je die “vriendschapsbanden” stopt als AIVD/MIVD al jaren waarschuwen voor tech-diefstal en beïnvloeding, dat is geen complotpraat maar gewoon risicoanalyse. Maar dan wél handelsmissies blijven “faciliteren” voelt als: moreel statement voor de bühne, en ondertussen lekker door met business as usual?? Als je bedrijven helpt, stel dan ook harde voorwaarden: geen kennisinstellingen mee, geen hightech/dual-use, transparante agenda en achteraf verantwoording, anders ben je als provincie alsnog de handige deur openzetter. En dat China verontwaardigd doet is standaard script, daar hoef je je beleid toch niet op af te stemmen.

Formele banden opzeggen maar wel “handelsmissies faciliteren” is gewoon morele boekhouding: je schrapt het woord vriendschap uit het contract en houdt de omzet erin. En dan doen alsof je “in gesprek blijft” over mensenrechten… alsof je met een paar tulpen en kassenbouw ineens een kamp sluit. paradoxaal is vooral dat we veiligheid en waarden outsourcen naar een provinciehuis, terwijl de echte hefboom gewoon in Den Haag/Brussel zit en wij hier ritueel verontwaardigd mogen zijn. wat zegt dat over ons dat we principes vooral gebruiken als decor, zolang de export maar doorloopt?

dit is weer typisch polderen: officieel “principes”, maar achter de schermen gewoon door met handel omdat niemand de rekening wil betalen. ik zie dagelijks hoe hard wij hier mensen afrekenen op “waarden” en “regels” (uitkering, toeslagen, schulden), maar bij grote jongens en export is het ineens: jaaa lastig, toch maar pragmatisch hè. als je dan tóch die missies blijft doen, wees dan tenminste eerlijk en zeg: het gaat om geld, punt, en stop met dat morele toneelstukje.

Men vergeet gemakkelijk dat zo’n “vriendschapsband” met Hebei vooral een lintjes- en delegatiecarrousel was; de echte handel loopt al jaren via bedrijven, havens en Brussel, niet via het provinciehuis. Dus ja, stop die bestuurlijke franje, maar doe dan niet alsof je met een paar brieven ineens morele druk op Beijing zet. Als je tóch missies faciliteert, laat ze dan vooral naar alternatieven kijken (India, Vietnam, Mexico); anders blijf je gewoon verslaafd aan één markt en noem je dat pragmatisme. En dat China verontwaardigd is: dat hoort bij hun draaiboek, daar moet je niet zenuwachtig van worden.

Dus Zuid-Holland “stopt formele banden” maar blijft wél handelsmissies doen… en wie checkt dan precies wat er mee terugkomt aan spionagesoftware, datadiefstal of vage contracten??! En als het misgaat, is het dan weer: oeps, daar ging de kennis van onze universiteiten en havens, maar niemand verantwoordelijk want “het was maar faciliteren”??? En dan?? Moet ik dat maar goed vinden dat we een moreel bordje ophangen en ondertussen de achterdeur wagenwijd open laten?!?!

Feit is dat je mensenrechten niet “meeneemt” in een handelsmissie, maar je kunt wél risico’s beperken als je het serieus organiseert. Laat de provincie dan meteen eisen dat bedrijven een due-diligence doen, geen data/onderzoek of zorgtech delen en bij twijfel gewoon niet gaan, want in de zorg zien we al hoe snel kennis en patiëntdata ineens goud waard zijn voor de verkeerde partijen. Anders is het vooral symboliek met een exportsausje.

Weet je wat het is: dat provincies “handelsmissies” gaan faciliteren is niet neutraal, je zet je logo en netwerk achter zo’n trip en dan voelen bedrijven zich meteen gedekt als het later misgaat. En wie mag dan de rotzooi opruimen als er gedoe komt met contracten, druk, datalekken of chantage? niet die gedeputeerde, maar weer de uitvoerders en juristen die al kapotbezuinigd zijn. Als je de banden breekt, breek ze dan ook echt, of wees eerlijk dat het gewoon om omzet gaat.

Prima dat die provinciale “vriendschap” eruit gaat, dat was vooral lobbytoerisme met wijn en hotelbonnetjes. Faciliteer handel alleen als je ook je eigen risico afdekt: standaard exportkrediet/verzekerbaarheid check, sanctie-screening en een exit-clause in elk contract, anders zitten mkb’ers straks met oninbare facturen en politieke druk en mag de belastingbetaler weer dokken.