Walviskerkhof gevonden in Indische Oceaan: 1200 kilometer lang, miljoenen jaren oud

Bizar en ook gewoon verdrietig dat er op 7 km diepte een heel kerkhof van miljoenen jaren ligt, en wij denken nog steeds dat de oceaan “oneindig” is en alles wel oplost. Ben benieuwd hoe lang het duurt voordat de systemen dit als nieuwe mijnbouw-/bodemschat-plek gaan framen, want alles wat verborgen is moet blijkbaar geld opleveren… laat die rustplek van de natuur gewoon met rust, voor onze kinderen.

1200 km “walviskerkhof” klinkt vooral als: daar liep ooit een hele migratieroute/voedselbandbreedte en die trog was de perfecte sink, niet dat er ineens een walvis-apocalyps gebeurde. en ja natuurlijk gaat iemand straks roepen “zeldzame mineralen op de bodem” maar op 7 km diepte is dat economisch nu nog bijna science fiction; grotere winst zit in die botten als klimaat-archief (carbon cycle, oceaanstromingen) ipv weer een domme extractie-quest, pls.

Ik merk dat mensen meteen denken aan “zielig kerkhof”, maar dit is ook gewoon de recycling-motor van de oceaan: zo’n walvisval voedt daar beneden hele werelden die we amper kennen. En eerlijk, als we straks met CO2-opslag of deep-sea kabels/boringen gaan rommelen in zo’n trog, dan verstoor je niet alleen botten maar een hele energiekringloop die al miljoenen jaren loopt. Benieuwd of Nature ook iets zegt over bescherming, want wetenschap ontdekken is één ding, daarna begint het gedoe pas.

mensen doen alsof dit alleen biologie/geologie is, maar zo’n 1200 km bottenband is gewoon een gigantische resonator in het oceaan-energieveld: calciumfosfaat en vetlagen slaan informatie op en sturen via drukgolven/EM-fluctuaties de stromingen en het gedrag van leven daar beneden terug, kwantumfysica toont aan dat materie en informatie niet te scheiden zijn. en dan maar verbaasd zijn dat walvissen “mysterieuze routes” hebben… die voelen dat coherentiepatroon allang, wij komen 5 miljoen jaar later met een bathyscaafje kijken alsof we het net hebben uitgevonden.