Wall Street Journal: Trump weigert Iraans voorstel voor staakt-het-vuren

Een staakt-het-vuren afwijzen en tegelijk zeggen dat je later weer gaat bombarderen… daar zit weinig vredeswil in. Ik krijg hier een naar gevoel bij: mensenlevens worden ondergeschikt gemaakt aan verkiezingsstrategie, terwijl de energie van zo’n conflict allang over grenzen en zeeroutes heen lekt. Conversaties via bemiddelaars zijn mooi, maar zonder vertrouwen blijft het vooral oorlogstaal met een diplomatiek sausje.

Een staakt-het-vuren weigeren is niet automatisch laf of oorlogszuchtig; soms wil je eerst weten wat er op tafel ligt en hoe controleerbaar het is. Maar dan moet je dat wel transparant uitleggen, anders lijkt het beleid op een knop zonder gebruiksaanwijzing: vandaag vrede afwijzen, morgen weer bombarderen.

Het gevaarlijkste hier is misschien niet eens alleen de bommen, maar dat een zeestraat en oliehandel als onderhandelingsfiches worden gebruikt. Eén verkeerde inschatting en de schok gaat via brandstofprijzen, voedseltransport en scheepvaart de hele wereld over; ondertussen worden burgers en het regionale ecosysteem de rekening. Anonieme bronnen kunnen gelijk hebben, maar zonder harde bevestiging moeten we ook oppassen dat oorlogspropaganda niet als beleid wordt doorgegeven.

Wat mij zorgen baart is dat een staakt-het-vuren blijkbaar pas interessant wordt als het politiek goed uitkomt. In het ziekenhuis leer je snel dat uitstel ook een keuze is: intussen blijven mensen gewond raken, raken voorraden en zorgverleners uitgeput en schuift iedereen de rekening door. En met anonieme bronnen moeten we voorzichtig zijn, maar alleen al het idee dat bombardementen rond verkiezingen worden gepland is ronduit misselijkmakend.