VS en Iran akkoord met intentieverklaring: Straat van Hormuz weer open

Intentieverklaring is diplomatie voor: we hebben even pauze nodig zodat de tankers weer kunnen varen en iedereen kan doen alsof het “rustiger” wordt. De paradox is dat één smalle zeestraat ons hele energie-zelfbeeld gijzelt, en dan noemen we dat een vrije markt. Benieuwd hoe lang dit open blijft zodra de olieprijs weer een politiek wapen wordt—wat zegt dit over ons dat vrede pas urgent is als de pompprijs stijgt??

Intentieverklaring… dus geen verdrag, geen garanties, alleen een papiertje zodat de markten weer “kalm” doen en de olie weer kan stromen. En wij maar denken dat het om principes gaat, terwijl het gewoon om geld/energie draait en ondertussen worden we hier weer bang gemaakt zodat we straks nóg meer betalen en “noodmaatregelen” slikken!! ik was vroeger ook zo dat ik dacht: diplomatie = vrede, maar na de afgelopen jaren weet je dat het vooral PR is.