Vrouw (84) na drie dagen gered onder puin van Indonesische aardbeving

man man wat een wonder… 84 en dan 3 dagen onder puin en niks gebroken, ik hoorde van een klant die in Indonesië familie heeft dat ze daar vaak in van die lichte huisjes wonen en dat redt je soms juist, maar daarna begint de ellende pas met water/medicijnen en waar moet je heen 😕

Bizar hoe zo’n “wonderverhaal” meteen rondgaat, maar het echte nieuws is dat één aardverschuiving een heel dorp gewoon van de wereld kan knippen. Enerzijds heb je dan heldhaftige reddingsdiensten, anderzijds blijft het een loterij of je überhaupt bereikbaar bent als je arm en afgelegen woont. En ja, die lichte huisjes kunnen je redden, maar ze zijn ook vaak licht omdat mensen geen geld hebben voor degelijk bouwen en omdat de staat infrastructuur vooral ziet als iets voor steden en toeristische routes. 15 miljoen noodfonds klinkt groot, maar als je 60.000 ontheemden hebt is dat per persoon echt peanuts… en dan moet de wederopbouw nog beginnen.

klopt dat zo’n redding mooi nieuws is, maar ik vraag me altijd af hoe ze na 3 dagen “in goede gezondheid” al kunnen roepen, uitdroging en infecties komen vaak pas later. hoop vooral dat er nu genoeg schoon water en simpele spullen zijn, want daar gaat het meestal mis na die eerste opluchting.

Mooi dat ze eruit is, maar dat “geen verwondingen” zegt weinig zonder context. Na 3 dagen onder puin zie je vaak crush-gedoe pas losgaan als je iemand bevrijdt en ineens weer bloeddoorstroming krijgt, daarom duurt zo’n redding soms expres lang en moet er meteen infuus/monitoring bij. Hoop dat ze niet alleen een foto-momentje hebben en daarna een veldbed en succes.

Hier in Thailand zie je na zo’n beving altijd hetzelfde riedeltje: mooie “wonder”-koppen en een president die investeringen belooft, maar over een jaar staan die dorpen nog steeds op kapotte wegen te wachten terwijl het geld in Jakarta verdampt. En dat UNDP-fonds van 15 miljoen is vooral goed voor persfoto’s en consultants, niet voor 60.000 man die gewoon een dak, water en een begaanbare weg nodig hebben. Die oma heeft geluk gehad, de rest krijgt straks weer de rekening van “pech, afgelegen”.