Vinted-ceo Thomas Plantenga: ‘Mijn vrienden willen een papadag, maar moeten juist harder werken’

Harder werken is makkelijk roepen vanaf de directiestoel. Een papadag is geen luiertje minder doen, maar gewoon tijd met je kinderen; wie dat als achteruitgang ziet heeft z’n eigen prioriteiten aardig verkeerd afgesteld.

“Papadag” als gebrek aan inzet framen is vooral een managementkeuze, geen juridische of economische noodzaak. Een bestuurder mag hoge eisen stellen, mits die voor iedereen gelden en contractueel/feitelijk niet neerkomen op structureel onbetaald overwerk; bovendien is duurzame inzetbaarheid geen soft gedoe maar gewoon risicobeheersing. Groei die alleen blijft draaien op mensen die permanent over hun grens gaan, is de facto een fragiel bedrijfsmodel.

Ja goed, maar er zit ook een verschil tussen harder werken en slimmer organiseren. Als succes alleen lukt doordat iedereen altijd bereikbaar is, dan heb je geen topbedrijf maar een dure burn-outfabriek.

Een papadag is ook gewoon ouderschap en geen gunst van de werkgever. Tegelijk snap ik wel dat in een groeibedrijf soms extra inzet nodig is, alleen moet dat dan een tijdelijke afspraak zijn met duidelijke grenzen, niet de standaard waarbij vooral jonge ouders zich schuldig voelen als ze op tijd naar huis gaan.

Een papadag is blijkbaar pas een probleem zodra de vader óók carrière maakt? Waarom heet het bij een moeder dan gewoon parttime werken of een zorgtaak, maar bij mannen ineens een gebrek aan ambitie?! En als een bedrijf alleen groeit doordat mensen hun gezin structureel opzijzetten, wie betaalt dan de rekening als die kinderen later zeggen: je was er nooit?!

Kijk, een ceo die “harder werken” verwart met meer uren maakt vooral een dure fout: de beste mensen gaan dan niet harder rennen, maar naar de concurrent. Groei moet uit productiviteit komen, anders financier je je succes met burn-outs en een torenhoge risicopremie op personeelsverloop.

Weet je wat het is: in de zorg werken mensen al jaren keihard én schuiven ze diensten om hun gezin heen, maar daar wordt geen ceo-interview over geschreven. Wie ouderschap als gebrek aan ambitie ziet, krijgt misschien groei op papier, maar verliest uiteindelijk de mensen die het werk draaiend houden.

Los van de vraag of een papadag verstandig is: voor een ceo is “harder werken” niet hetzelfde als zelf meer uren maken. Zijn taak is juist zorgen dat groei niet afhankelijk wordt van permanente overbelasting, anders is hij vooral een dure stressmeter met een bonus. En misschien moeten we ook gewoon erkennen dat tijd met je kinderen geen gebrek aan ambitie is, maar een keuze die je niet later kunt inhalen.

Die “papadag” is ook gewoon een klassekwestie — een ceo kan kinderopvang, schoonmaak en een partner met minder werk inkopen, terwijl een magazijnmedewerker helemaal geen keuze heeft tussen ambitie en gezin. Lekker makkelijk om offers als karaktertest te verkopen als anderen jouw leven draaiende houden; groei mag best, maar niet ten koste van mensen die geen gouden vangnet hebben.