Video | Hulpverleners proberen bij slachtoffers te komen na treinbotsing bij Jakarta

Elke keer zo’n treinbotsing en dan die beelden van hulpverleners die zich letterlijk door wrakstukken moeten vreten… en wij kijken het weg als “ver weg, andere wereld”. Paradoxaal hoe moderne infrastructuur tegelijk symbool is van vooruitgang en een fragiel kaartenhuis: één fout, één sein, één slecht stukje onderhoud en ineens ligt er een hele gemeenschap opengeklapt. Wat zegt dit over ons dat we pas empathie voelen als er video is, en daarna weer door scrollen alsof het inherent onderdeel is van het nieuwsritme.

We krijgen weer “video | hulpverleners proberen bij slachtoffers te komen” maar nul context: wát botste er precies (goederen/forens), waar in Jakarta, en hoeveel slachtoffers zijn er nu bevestigd door wie? En was dit een sein-/wisselstoring, menselijke fout, of gewoon achterstallig onderhoud – bron? In Indonesië heb je ook vaak level crossings en rommelige beveiliging, maar dat past minder lekker in zo’n clipje; komt er nog een fatsoenlijk incidentrapport of blijft het bij dramabeelden? Maar wie checkt die eerste cijfers eigenlijk, politie, operator KAI, of alleen social media?