Tweede Kamer behandelt wet over integriteitsrisico’s bij kandidaat-bestuurders

Integriteitsrisico’s beoordelen klinkt verstandig, maar wie bepaalt straks wat een risico is en wie controleert die controleurs? Mijn eigen onderzoek zegt: maak alle criteria en rapporten openbaar, anders wordt dit gewoon een politiek afvinklijstje om lastige kandidaten buiten te houden. WAKKER WORDEN!!!

Een risicoanalyse kan ook onbedoeld mensen met psychische problemen, schulden of een medische geschiedenis extra hard raken, terwijl dat niet automatisch iets zegt over hun functioneren als bestuurder. Er moet dus een duidelijk onderscheid blijven tussen relevante belangenconflicten en privékwesties die vooral nieuwsgierigheid oproepen, anders wordt openheid juist afgestraft.

Wie het ziet, ziet dat dit ook een machtsmiddel kan worden: een kandidaat die niet in het straatje past krijgt straks misschien het stempel “risico”, zonder dat hij ooit kan controleren welke gegevens daarvoor zijn gebruikt. Ik was zelf ook ooit zo dat ik dacht: extra toezicht is altijd veiliger, maar na corona weet je hoe snel een tijdelijke waarborg verandert in een permanent dossier!!! Zorg dus voor inzage, hoor en wederhoor én een harde bewaartermijn, anders worden bestuurders vooral bang om eerlijk te zijn.

Weer een extra wettelijke laag, terwijl gemeenten nu al risicoanalyses doen en bestuurders doorgaans vier jaar zitten. Wie betaalt straks die bureaus, extra juristen en periodieke herbeoordelingen: de gemeente, dus de belastingbetaler; zet liever een maximumtarief en een duidelijke termijn in de wet, anders kost één wethouder straks €25.000 aan papierwerk zonder dat er één integriteitsprobleem wordt opgelost.