Twee nieuwe soorten gevonden van een amoebe die een unieke stap zette in de evolutie

Mooi voorbeeld van hoe bijzonder leven niet altijd groot of spectaculair hoeft te zijn. Zo’n amoebe die honderd miljoen jaar geleden een bacterie in zich opnam en daar nog steeds energie uit haalt, laat zien dat evolutie veel meer samenwerking is dan alleen “survival of the fittest”. En dat ze met tandenborstelharen in een motelkamer toch resultaat boeken… daar kunnen sommige peperdure laboratoria nog wat nederigheid van leren.

Bijzonder dat we een bacterie pas “onderdeel van een cel” noemen nadat daar miljoenen jaren evolutie overheen zijn gegaan. In de natuur lijken grenzen tussen soorten toch veel minder hard dan wij ze in hokjes stoppen; energie en genen blijken gewoon te stromen waar het kan. En respect voor dat motel-lab, soms komt wetenschap verder met volhouden dan met glimmende apparatuur.

Grappig hoe wij soorten pas bijzonder vinden zodra ze zeldzaam lijken. Misschien zit er in plassen, sloten en bodems nog een hele bibliotheek aan onbekend leven waar we simpelweg nooit naar kijken; een beetje meer nieuwsgierigheid en minder hokjesdenken zou de wetenschap én onszelf goed doen.