Trump rekt tijd en voert druk op: komen Iran en de VS op het laatste moment toch tot een nieuwe deal?

die “laatste 48 uur”-hype is gewoon onderhandelingstheater: trump wil een tv-momentje en iran wil sanctieverlichting zonder gezichtsverlies, dus ze rekken tot de klok tikt en noemen het daarna “doorbraak”. ten eerste is een staakt-het-vuren zonder harde verificatie en handhaving gewoon een pauzeknop, en ten tweede gaat geen van beiden echt tekenen zolang de achterban thuis schreeuwt dat toegeven zwakte is. maar ok, wij doen straks weer verbaasd als het óf klapt óf er een vage ‘framework’ komt waar iedereen z’n eigen persbericht van maakt.

Tsja, al dat gepraat over “de deal” is leuk voor op tv, maar de echte druk zit bij die tankers en verzekeringen: één incidentje in de Golf en de vrachtprijzen schieten omhoog, dan gaan er ineens heel andere telefoontjes rinkelen dan in Washington of Teheran. Uiteindelijk beslist de handel sneller dan de politiek.

Hier in Thailand zie je het al weken aan de pomp: zodra Washington en Teheran “48 uur!!” roepen, gaat de olieprijs alvast op zenuwen omhoog en betaalt de rest van de wereld mee aan hun pokeravond. En Trump? die tekent heus wel iets vaags op het laatste moment, zolang hij het maar kan verkopen als WIN en de volgende dag weer kan dreigen, want echte afspraken met tanden betekenen ook dat jij je er zelf aan moet houden. ondertussen zit europa weer braaf te wachten tot papa amerika beslist, terwijl diezelfde europese economie het eerste huilt als de Golf weer dichtslibt.