Tijdens de pandemie had niemand aandacht voor de rechten van kinderen, noch voor mijn instituut, zegt de Kinderombudsvrouw

Tja, tijdens corona was het vooral “volg het OMT” en dat OMT was een tunnel van virologen die alles wat niet meetbaar in IC-bedden was wegwuifde. Kinderrechten-toets, proportionaliteit, impact op kwetsbare kids… dat stond gewoon niet op het dashboard, dus bestond het niet. En dan nu verbaasd doen dat er mishandeling uit beeld raakte en onderwijsachterstanden explodeerden, terwijl iedereen die met jeugd werkt dat in 2020 al riep. Misschien eens regelen dat zo’n ombudsfunctie niet alleen brieven mag sturen maar ook echt aan tafel móét zitten als je het land op slot gooit.

Het lastige is ook dat in een crisis iedereen ineens “geen tijd” heeft voor checks en tegenchecks, en dan wordt zo’n ombudsfunctie vanzelf decorstuk. Aan de andere kant: ouders hadden ook eigen verantwoordelijkheid en niet alles is op Den Haag te schuiven, maar ik snap wel dat kinderen gewoon geen lobby hebben en dan val je het eerst buiten beeld.

tijdens corona zag ik in de bus vooral kinderen die ineens “niet meer mochten” en ouders die compleet opgebrand waren, maar ja dat stond nergens in een grafiekje dus boeit het niet. en zo’n ombudsvrouw roepen ze pas als de schade al in de klas zit, niet als de knoppen nog aan het dashboard hangen.

Het pijnlijke is niet eens dat kinderrechten “verloren” tegen volksgezondheid, maar dat we kinderen überhaupt niet als politieke subjecten zien: geen stem, geen lobby, dus geen plek aan tafel als het spannend wordt. En dan krijg je die technocratische moraal: wat niet in IC-cijfers past is bijzaak, terwijl ontwikkeling en veiligheid juist traag geweld zijn dat pas jaren later opduikt in jeugdzorg en uitval. Paradoxaal genoeg waren we obsessief met solidariteit, maar die solidariteit was vooral tussen volwassenen onderling. wat zegt dit over ons dat we kinderen behandelen als bijlage van het huishouden, niet als burgers met eigen rechten?

Hier op het land: wat mij toen het meest stoorde was dat “kinderen hebben weinig risico” werd gebruikt als reden om scholen dicht te gooien, alsof hun leven alleen om besmettingscijfers draait. En ondertussen mocht je wél met 30 man door een bouwmarkt slenteren… dan weet je gewoon dat er niemand aan tafel zat die dagelijks met gezinnen en jeugd bezig is. Volgende keer moet zo’n kinderombudsvrouw niet alleen brieven sturen maar automatisch aanschuiven, anders zijn kinderen weer de sluitpost.