Taart en een chagrijnige achterban: de strijd om de begroting én het beeld

Vanuit het buitenland gezien is die taart vooral decor voor een begroting waar niemand precies meer kan uitleggen wat er is weggegeven. In Den Haag heet dat dan een overwinning, terwijl de achterban chagrijnig is en de rekening gewoon bij de burger belandt. Mooie beeldvorming hoor, maar van taart kun je geen huur of boodschappen betalen.

Die taart is niet eens het probleem. Het probleem is dat partijen na elk compromis doen alsof ze hun verkiezingsprogramma hebben uitgevoerd. De echte rekening komt later, bij gemeenten en uitvoerders die het weer passend moeten maken met minder mensen en meer regels. Dat zie je niet op de foto.

Iedereen kijkt naar die taart, maar ik vraag me vooral af wie straks de communicatie mag betalen over alle wijzigingen 😂 weer extra campagnes, uitleg en debatten zodat niemand meer snapt wat er nou besloten is. Echt, maak gewoon één duidelijk overzicht met bedragen en gevolgen, hoe moeilijk kan dat zijn?

Nou ja, taart of geen taart, het gekste is dat er vooral wordt onderhandeld over hoe het eruitziet, terwijl de uitvoering maanden later pas ontdekt waar de gaten zitten. Dan staan dezelfde politici weer verbaasd bij een loket of in een debat, alsof die ellende vanzelf uit de lucht kwam vallen hoor toch.

Wat in dit taartcircus ontbreekt: een onafhankelijke doorrekening van de gevolgen op lange termijn. Een maatregel kan vandaag politiek slim lijken, maar morgen extra CO₂, natuurverlies of uitvoeringskosten veroorzaken; dan schuift iedereen de rekening door naar het volgende kabinet en noemt men dat verantwoordelijkheid nemen.

Wat mij stoort is dat “winnen” hier vooral betekent dat je de ander zover krijgt om mee te stemmen. Maar achterban, uitvoerders en gewone mensen voelen daarna pas wat er echt is afgesproken; die energie liegt niet. misschien wat minder taartmomenten en wat meer eerlijk zeggen: dit hebben we ingeleverd, dit levert het op.