Rusland zet oud-personeel Wagner in voor aanslagen in Europa

In mijn tijd bij de KLM was “sabotage” nog iets van spionageromans, maar tegenwoordig hoef je maar naar een trafohuisje, een glasvezelknooppunt of een spoorwissel te kijken en je snapt hoe kwetsbaar we zijn als er lui rondlopen die niks te verliezen hebben en wél ervaring met explosieven. En dan gaan we hier weer weken discussiëren of het “echt Rusland” is of “losse ex-Wagner types”, alsof dat voor het kapotte stroomnet of een stilgevallen haven wat uitmaakt. Tijd dat we ophouden met dat naïeve open-deurenbeleid bij vitale infra en gewoon hard gaan screenen, bewaken en meteen oppakken als iemand daar ’s nachts staat te rommelen, klaar.

Het zij zo: “ex-Wagner” is een handig rookgordijn, want Moskou hoeft maar te knikken en er ligt ineens een netwerk van mannen zonder uniform maar mét opdracht; dat kennen we sinds de Koude Oorlog, alleen heet het nu anders en loopt het via Telegram. Waar ik me meer zorgen om maak is onze reflex om alles te centraliseren en digitaliseren: één kabel, één datacenter, één spoorcorridor en je hebt meteen nationale ontwrichting. En ondertussen blijven we doen alsof dit alleen een politieprobleem is, terwijl het ook gewoon defensie en contraspionage hoort te zijn; we zijn veel te lang in vredestijd blijven hangen.

Weer zo’n “verhoogde waakzaamheid”-kreet, maar ondertussen is de beveiliging bij vitale infra gewoon uitbesteed aan de laagste inschrijver met nachtdiensten voor €14 per uur en een pasje dat je op Marktplaats nog bijna kunt namaken. Als er straks 1 trafo of sluis eruit ligt, zit je zo aan €50-€100 miljoen schade en dan gaan we weer een commissie optuigen i.p.v. gewoon nú geld steken in fysieke beveiliging en fatsoenlijke screening. en ja, dat kost wat, maar niet beveiligen kost altijd meer…

Iedereen focust op hekken, camera’s en “hard oppakken”, maar de echte winst zit in het saaie spul: redundantie en herstelvermogen. Als één trafo of één glasvezelroute het land kan gijzelen, dan is het sabotageverhaal vooral een spiegel van ons eigen efficiëntie-fetisjisme: alles lean, alles gekoppeld, nul reserve. Paradoxaal dat we vrijheid en openheid willen, maar ondertussen een samenleving bouwen die bij het kleinste duwtje al in de stress schiet—wat zegt dat over ons dat we kwetsbaarheid blijven verwarren met moderniteit?

Wagner-huurlingen of niet, het gaat hier om een groter probleem: onze INFRASTRUCTUUR IS EEN ZAKDOEK!!! alles hangt aan elkaar, één sabotageactie en het hele land ligt plat. Ik heb zelf onderzoek gedaan naar de energienetwerken en het is echt schrikbarend hoe kwetsbaar we zijn. WE MOETEN WAKKER WORDEN EN ONZE PRIORITEITEN OP ORDE KRIJGEN. Hoeveel miljarden gaan er in defensie, maar ondertussen is onze vitale infrastructuur onbeveiligd? Prioriteiten op orde krijgen mensen, eerst zorgen dat we onze basis op orde hebben voordat we miljarden pompen in... in... whatever de politici nu weer verzinnen!!!